geert lommée logt : Welcome to my world

HUMOR
motiveert en activeert
geen wonder dat die woorden
rijmen op Geert

Dat is het mooiste compliment dat ik ooit heb mogen ontvangen. Humor speelt inderdaad een grote rol in mijn leven, wat jullie op deze webstek wel zullen ontdekken. Maar er is ook plaats voor een hoop andere zaken : mijn kijk op de actualiteit, anecdotes uit mijn persoonlijk leventje, muziek, enz.

Ik ben nog net geboren in de fifties (2-12-1959), in een vorig leven was ik zaakvoerder van een KMO, en nu werk ik sinds juni 2006 bij De Post / Bank van de Post, anderhalf jaar als kantoorhouder (Kantoren Ruddervoorde en Knokke Centrum) en sinds 1 mei 2008 als beleggingsadviseur in de regio Roeselare. Af en toe werk ik ook als free lance journalist. Ik speel ook nog voorzitter van een provinciale basketballploeg. Ik doe nog zo actief mogelijk aan sport (basket, tennis en squash). Ik ben al 26 jaar (gelukkig) gehuwd en heb een zoon die vorig jaar is afgestudeerd aan de universiteit (KU Leuven / Toegepaste Economische Wetenschappen). Hij zet nu - met succes - zijn eerste stappen in het beroepsleven.
Ik woon in Varsenare, een gezellig dorp in de buurt van Brugge.

Verder hou ik nog van reizen, Bruce Springsteen, Andy Warhol, lekker eten, Woody Allen, Internet, Keith Haring, Paul McCartney, zowat alle programma's van Woestijnvis, Los Angeles Lakers, Randy Newman, Sudoku, Herman Brusselmans, Humo, X-Files, Dan Brown, Cercle Brugge, een gezellig avondje uit met vrienden, poezen, Billy Joël, The Night of the Proms, Elton John, Kim Basinger, Pieter Aspe, maar niet noodzakelijk in die volgorde.

--------------------
En met een beetje geluk verschijnt hieronder regelmatig een andere sfeerfoto uit "My hometown" Brugge (met dank aan www.weathercam.be, zie ook "links" hiernaast) :

Bedankt voor de moeite en tot een volgende gelegenheid.

London St. Paul's Cathedral

Vanaf Tate Modern kan men via de Millennium Bridge (eveneens geopend in het jaar 2000) over de Theems naar St. Paul's Cathedral wandelen. Dit is het meesterwerk van Christopher Wren die de kerken van Londen herbouwde na de grote brand in 1666. De kerk, klaar in 1708, was de eerste protestantse kathedraal die als dusdanig werd gebouwd in Groot-Brittannië. Hij vertoont veel overeenkomsten met de St.-Pieter in Rome, vooral in de sterk gedecoreerde koepel. De gigantische Great Paul slaat elke dag om 13.00 uur en de Great Tom slaat op het hele uur en bij het verscheiden van beroemde Britten.

Grote momenten uit de geschiedenis van St. Pauls waren o.a. het Gouden Jubileum van Elizabeth II (2002), het huwelijk van Prins Charles en Lady Diana (1981), de begrafenis van Winston Churchill (1965), de preek van Martin Luther King (1964).

Bij mijn bezoek aan Londen in 1979 bemerkte ik rook dat uit het dak van het gebouw naast St. Paul's Cathedral kwam (het gebouw rechts op bovenstaande foto). Onder het motto "waar er rook is, is er vuur" belden we de brandweer, die dan ook meteen uitrukte ... Uiteindelijk bleek de rook afkomstig van de air conditioning van het gebouw, en hadden we dus vals alarm gegeven ....

London Tate Modern Museum

Het eerste wat we in Londen bezocht hebben was Tate Modern. Dit museum werd in 2000 opgericht om de Britse nationale collectie van internationale hedendaagse kunst te herbergen. Als locatie werd daarvoor een oude elektriciteitscentrale aan de zuidelijke oever van de Theems gekozen, tegenover Saint Paul's Cathedral. Het bureau van de Zwitserse architecten Herzog en Meuron kreeg de leiding over de herinrichting van het gebouw. Ze veranderden de enorme, 35 meter hoge en 152 meter lange turbinezaal in een spectaculaire entreehal.

Zondag was de laatste dag van een tentoonstelling onder de naam "Pop Life. Art in a material world.", met werken van twee van mijn favoriete kunstenaars Andy Warhol en Keith Haring. Ook andere pop art artiesten kwamen aan bod, zodat we werken ontdekten van o.a. Damien Hirst, Jeff Koons, Takashi Murakami en Martin Kippenberger. De tentoonstelling was het bezoek meer dan waard !

Naast deze en andere tijdelijke tentoonstellingen heeft het museum een kunstcollectie die steeds kan worden bezichtigd. Er zijn heel wat beroemde werken aanwezig van o.a. Picasso, Matisse, Roy Lichtenstein, René Magritte en Andy Warhol.

London revisited (2)

Bij het bezoek aan een stad heb je uiteraard een degelijke uitvalsbasis nodig onder de vorm van een hotel. We hadden een kamer geboekt in het St. Giles Hotel (zie foto), en dat bleek een meevaller : de prijs-kwaliteit verhouding was prima, er was een leuke bar, en de kamer had alle noodzakelijkheden : een comfortabel bed, een TV, een badkamer met bad en douche ... meer moet dat niet zijn ! Het ontbijt viel - zeker naar Engelse normen - ietwat tegen, maar dit werd voldoende gecompenseerd door andere culinaire bezigheden !

London revisited

Vorige week (zondag - maandag - dinsdag) hebben mijn echtgenote en ikzelf Londen bezocht. Ik heb de stad al heel wat keren gezien, de eerste keer op schoolreis, ik moet toen rond de 16 jaar geweest zijn. In 1979 ging ik nog eens terug met een vriendin, en in 1983 ging ik met mijn echtgenote zelfs op huwelijksreis naar Engeland, en werd Londen uiteraard ook weer bezocht. Nadien ging ik beroepshalve ook nog een aantal keren naar vakbeurzen in de Britse hoofdstad, dus ik durf wel zeggen dat ik de stad een beetje ken. Nu was het echter wel ruime tijd geleden dat ik er nog geweest was, dus hoog tijd om de Eurostar op te springen ! Gelukkig waren de weersomstandigheden goed genoeg om zowel de treinreis als het verblijf in Londen optimaal te laten verlopen.

Het was de bedoeling om naast de bekende toeristische attracties (die we uiteraard ook aandeden), enkele minder voor de hand liggende locaties te bezoeken. In enkele hieropvolgende berichten kunt U onze trip wat meevolgen.   

Bank van De Post verkozen tot 3de bank van het jaar

Bank van De Post verovert 3de podiumplaats bij Bankshopper

In oktober 2009 lanceerde de website www.bankshopper.be een online verkiezing voor de beste bank van het jaar. Op 12 januari liep de enquête af, en werden de stemmen geteld. Meer dan 47.000 personen hebben hun stem uitgebracht.

Bank van De Post veroverde de 3de plaats, na Argenta en KBC ! Het bevestigt nogmaals het belang van 2009 voor de bank : stijging van het aantal klanten, een tevredenheidgraad van 92% bij onze klanten en een sterkere positie na de financiële crisis.

2010 is de start van een nieuwe ontwikkelingsfase voor Bank van De Post : we willen een referentiebank worden, onder andere dankzij onze waarden : eenvoudig, zeker en voor iedereen. Daarom worden er momenteel verschillende projecten uitgewerkt, zoals de Bank in the Post, versterking van het verkoopsteam, ontwikkeling van de Multi-channel aanpak en sportsponsoring (zie ook afbeelding hierboven).

Ter gelegenheid van het autosalon is er ook een speciale actie : autoleningen op afbetaling worden tijdelijk aangeboden voor 4,50% JKP, tarief geldig tot 6 februari 2010. Deze actie wordt ondersteund door een nationale media-campagne, ook o.a. via tv-reclame.

Happy New Year 2010 !!!

Beste bezoeker,

Het feit dat je hier af en toe langskomt

is iets waar ik enorm van hou !

Daarom heb ik gevraagd een vuurwerk te ontsteken.

Om 12 uur vanavond moet je kijken,

want dat is allemaal speciaal voor jou !!!!!

Eindejaarsvragen

Jaarlijks komen ze terug in allerhande tijdschriften, en net zoals de vorige jaren heb ik ze ook maar eens aan mezelf gesteld, en naar godvrucht en vermogen beantwoord : 

Wat vindt U de belangrijkste gebeurtenis, evolutie of trend van het voorbije jaar ? 

Persoonlijk was 2009 een ietwat vreemd jaar. Na het overlijden van mijn vader eind 2008 was het mijn eerste jaar als … wees (nooit gedacht dat ik daar zo veel last zou van hebben). Bovendien was 2009 ook het jaar waarin ik vijftig geworden ben (nooit gedacht dat ik daar zo veel last zou van hebben – bis).

2009 was in ieder geval een super jaar voor onze zoon Pieter : twee reizen naar Amerika, zijn Master diploma gehaald, een liefdesnestje gevonden in Gent, een nieuwe wagen en een fijne job (nooit gedacht dat ik daar zo trots zou op zijn) ! Het wordt in ieder geval een moeilijk jaar om ooit nog te evenaren ….

Algemeen was het vooral een jaar van financiële crisis, en de daaropvolgende (voorzichtige) heropleving. Ik ben er echter van overtuigd dat de economische gevolgen van die crisis nog tot een stuk in 2010 voelbaar zullen zijn : ik vrees dat falingen, sluitingen, verhoogde werkloosheid, enz. nog een tijdje het nationaal nieuws zullen overheersen.

2009 was dan weer een verrassend goed jaar voor de Bank van de Post, ook een beetje mede “dank zij” de financiële crisis. Ook de plannen die op tafel liggen voor 2010 stemmen mij hoopvol.

We kunnen ook moeilijk naast het feit dat er dit jaar onvoorstelbaar veel publieke figuren gestorven zijn. Michael Jackson, Yasmine en Felice zijn slechts een heel klein stukje van een ellenlange lijst. Opvallend daarbij ook veel zelfdodingen, wat bewijst dat zoveel mensen van goede wil geknakt en gebroken zijn door de wrede buitenwereld (en dat gaat niet alleen op voor publieke figuren).

Trend : het feit dat het woord “defrienden” in woordenboeken opduikt bewijst dat de facebook-zeepbel stilaan doorprikt wordt. Een sociaal leven hoef je heus niet te zoeken via een computerscherm !

En de man van het jaar is uiteraard Barack Obama, want hij heeft de wereld zo veel nieuwe hoop gegeven, dat ze er hem zelfs een nobelprijs voor hebben gegeven …

Eindejaarsvragen (2)

Wat vindt U het beste en wat het slechtste radio- en/of tv-programma van 2009 ? 

Beste Radio : mijn leeftijd heeft zijn gevolgen en daardoor wordt “Radio Nostalgie” de zender die het meest opstaat op de auto-radio. Ook wel genoten van de 1000 klassiekers van Radio 2, en voor informatie is en blijft Radio 1 de beste bron.

Beste TV : Woestijnvis blijft lonely at the top : “De slimste mens ter wereld”, “De Pappenheimers”, “De Laatste Show” (vooral de aflevering met Sting en Dennis Rodman) zorgen telkens voor avondlijke hoogtepunten.

Daarnaast begrijp ik niet dat iemand van al die reality en soap-toestanden kan genieten ! Tegenwoordig kijkt de ene helft van de wereldbevolking naar kookprogramma’s terwijl de andere helft van de honger crepeert.

Eindejaarsvragen (3)

Wat vindt U het beste boek/toneelstuk/concert en wat de beste film/cd van 2009 ? 

Boek : “The lost symbol” van Dan Brown, hoewel hij na het lange wachten toch ietwat teleurstelde. Toneel : Geert Hoste in Oostende, die man is en blijft schitterend ! Concert : ik had er een paar willen bijwonen (Eagles, Fleetwood Mac) maar het is me helaas dit jaar niet gelukt.

Wat dit jaar wel geregeld lukte was bioscoop-bezoek, mede door het feit dat nogal wat incentives bij de Post leiden tot gratis filmtickets. Zo heb ik enorm genoten van “Angels & Demons”(Ron Howard) en “Bienvenue chez les Ch’tis’ (Dany Boon). Ook in bewondering gestaan voor de kei-goede Vlaamse films zoals “De helaasheid der dingen” (Felix Van Groeningen), “Dossier K” (Jan Verheyen) en “Loft” (Erik Van Looy en Bart De Pauw). Staat  nog op het “to see” lijstje : “De SM Rechter”, en het is ook jaren geleden dat ik nog eens iets gezien heb van Woody Allen. Ik mis de grootse humor van dat kleine ventje !

Beste CD : de zesdelige CD-box “Woodstock 40” die ik voor mijn vijftigste verjaardag kreeg van mijn zoon en vriendin. De treurige actualiteit deed mij ook de muziek van Michael Jackson en Ramses Shaffy herontdekken. En om toch wat hedendaags af te sluiten : de hit “Envoi” van Absynthe Minded is mij enorm meegevallen, en het spijt mij dan ook dat ik de kans niet aangegrepen heb om hun CD via Humo voor een prikje te kopen.

Eindejaarsvragen (4)

Wie wenst U wat toe voor 2010 (ten goede of ten kwade) ?

In de eerste plaats voor iedereen het schoonste ter wereld : een goede gezondheid. Voor iedereen die ontslagen is of het door de crisis extra moeilijk heeft : veel moed en beterschap. Voor mijn zoon : meer van hetzelfde, want ge zijt goed bezig ! Voor mijn echtgenote : alles wat ze verdient, en dat is héél veel ! Voor mezelf : een rimpelloos jaar 2010, vooral met zo weinig mogelijk “downs”. Al die “ups” hoeven niet meer zonodig.

Verder hoop ik dat iedereen in 2010 de kracht zal vinden om open, respectvol en onbevooroordeeld met anderen om te gaan en in ieder mens het positieve te zien !

Wie wens ik wat toe ten kwade ? Niemand niets !!!!! Wie mij een beetje kent weet dat ik zo niet in elkaar zit. 

Kerstboom / stokje (2)

Na de kerstboom thuis, laat ik jullie ook even "meegenieten" van de kerstversiering op de werkplek, namelijk in het postkantoor "Roeselare Hugo Verriest". In de publiekzaal van het kantoor staan niet minder dan drie kerstbomen opgesteld, dit ter ondersteuning van de kerstzegel-actie. Hierboven ziet U één van de drie exemplaren. En hoe kan men in een postkantoor een kerstboom beter versieren dan met ... kerstkaarten ???? We hadden ook een kerstmuts ontvangen, die moest worden gedragen door de loketbediende die het speciale kerstzegel-loket zou bemannen. Maar gezien niemand zich hiertoe geroepen voelde, is de kerstmuts dan maar bovenop de kerstboom beland.

Gezien de kerstversiering in de publiekzaal, wilde ik in mijn persoonlijke werkplek, de onthaalruimte voor bancaire klanten, ook enige kerstsfeer ten berde brengen. Daarom verzamelde ik wat versiersels die thuis waren afgedankt, en daardoor kon ik toch bovenstaand tafereeltje bij elkaar brengen. Het kerstboompje en één van de witte kerstman-kaarsen achteraan hebben 3 jaar geleden nog dienst gedaan als kerstversiering in het postkantoor van Ruddervoorde, waar ik toen kantoorhouder was. Ondertussen is dit kantoor al enige tijd gesloten, en mijn daaropvolgend kantoor (Knokke Centrum) is begin december ook dicht gegaan ... Dat gevaar lijkt mijn huidig kantoor in Roeselare niet te lopen. We zijn één van de 60 kantoren van de Post die binnenkort in aanmerking komen voor het project "Bank in the Post", waar een heus apart bankkantoor binnen het postkantoor zal worden geplaatst. I can hardly wait .....

Zalig Kerstfeest

Een kerstwens voor elke bezoeker, met dank voor je komst vandaag, en alle andere dagen van het bijne voorbije jaar :

Christmas is

a time for living

a time for trusting

love and laughter

a joy ever after.

A time for giving

a time for getting

a time for forgiving and forgetting

Christmas is love, Christmas is peace

a time for hating ang fighting to cease !

Maak er allemaal een leuke dag van !!!

NB Bovenstaande foto werd genomen in Bouillon in het schitterend versierde "Hotel de la Poste" (what's in a name ?). Dit bezoekje samen met het bezoek aan Charleville-Mézières (zie vorig bericht) maakte deel uit van de verrassingsuitstap vanwege mijn echtgenote voor mijn 50ste verjaardag, waarvoor nogmaals dank !

Kerstboom / stokje

Op populair verzoek hierboven een foto van onze kerstboom. Dit jaar was er geen discussie over "to boom or not to boom", maar eerder over WELKE boom ... Mijn teergeliefde wilde nu eens geen kunstboom, maar een ECHTE boom. Uiteindelijk heb ik het pleit gewonnen en is onze kunstboom opnieuw van de zolder gehaald. Ik vindt die kerstsfeer wel heel leuk, maar al dat versieren is niet aan mij besteed. Als je dan nog ergens een boom moet gaan halen, die dan meestal niet de vorm had die je had gehoopt, en dan weken aan een stuk naalden moet opruimen, en op het einde van de rit je nog moet afvragen waar je met die boom naartoe moet, dan hoeft het voor mij niet echt !

Dus : dan toch the good old "fake" tree, die er volgens mij nog steeds schitterend uitziet, maar met nieuwe versiering. Mijn echtgenote koos dit jaar voor goudkleurige ballen, en dat zag er wel heel mooi uit. Misschien is het ook de voorbode van een "gouden jaar" 2010. Eén andere traditie bleef ook overeind : bovenop de boom zit de kerstman die we ooit eens in New York hebben gekocht.

Kerstversiering die je tijdens uitstapjes of reizen koopt zijn altijd leuke herinneringen. In de boom hangt ook nog een kristallen engel uit Venetië. Naast de boom (niet echt goed te zien op de foto) staat een mooie kaars die we vorig jaar op de kerstmarkt in Maastricht hebben gekocht, en verder in de woonkamer staan of hangen nog kerstversieringen afkomstig van de kerstmarkt in Keulen, en een mooie kaars die we onlangs vonden in Charleville-Mézières (Frankrijk).

Winterpret "!!!" of "???"

"Red, White and Green" zou je bovenstaande foto kunnen noemen, zaterdag gefotografeerd in onze tuin. Het weer bleef over het weekend immers nog flink winteren, en dit zorgde wel voor mooie plaatjes, en daar is meestal tijdens het weekend ook helemaal niets mis mee. Veel last hebben we er zelf niet van gehad : de geplande boodschappen en activiteiten (basket, squash en andere) zijn kunnen doorgaan. Zondagmorgen reed ik ook als naar gewoonte naar de bakker - door de verse sneeuw - voor de koffiekoeken en de ochtendkrant. Maar niet iedereen had evenveel geluk ....

Enkele familieleden werden het slachtoffer van minder leuke winter-toestanden. Onze zoon en zijn vriendin trokken zaterdag (verstandig genoeg met de trein) naar Antwerpen, voor een leuk etentje gevolgd door een optreden. Het leuk etentje viel goed mee, maar het optreden, "Soulwaxmas" ..... ging niet door ! De hoofdrolspelers, Soulwax ofte de broertjes Dewaele zaten in Engeland en waren in Dover gestrand ! Geen optreden dus, en er bleef niets anders over dan ander vertier te gaan zoeken, wat uiteindelijk in een stad als Antwerpen ook geen probleem was.

De combinatie van winter en treinen viel voor mijn schoonzus dan weer een stuk minder goed mee. Eind vorige week waren ze met de Eurostar naar Londen gereisd om daar het weekend door te brengen, en - of dat was toch de bedoeling - maandag met diezelfde Eurostar terug naar huis te komen. Zoals geweten liep het met het treinverkeer in de kanaaltunnel dit weekend goed fout, met afgelastingen en flinke vertragingen tot gevolg. Op dit ogenblik zit mijn schoonzus dus nog altijd in Londen. Ze hebben wel bericht gekregen dat ze morgen op een trein zullen geraken, maar hoe laat is tot op heden totaal niet duidelijk. Tja, strenge winters, daar is dit deel van Europa duidelijk nog niet klaar voor. Kan ook moeilijk anders als je ziet hoeveel aandacht ondertussen wordt besteed aan de opwarming van de aarde. Niet echt veel van gemerkt de laatste dagen eerlijk gezegd !

Gisteren en vandaag verliepen de tochtjes naar de werkplek redelijk vlot. Op dergelijke dagen vertrekt een mens al wat vroeger, en ik was dan ook telkens vroeger dan normaal in Roeselare. Veel problemen waren er niet !

Heel veel van mijn respect gaat deze dagen wel uit naar mijn "mail-collega's". De postbodes steken een tandje bij in deze drukke periode. Er wordt absolute voorrang gegeven aan de bedeling van de kranten, maar ze hebben wel wat vertraging (persoonlijk niet gemerkt, ik had gisteren en vandaag mijn krant bij het ontbijt. Thank you, guys !). Ook de aangetekende stukken en de postpakketten worden zeker afgeleverd. Al de rest is afhankelijk van de toestand van de wegen. In de centra is dat geen probleem, want daar is meestal gestrooid. Maar in afgelegen zones was het mogelijk dat de postbode vandaag niet voorbijkwam. De post wordt zoveel mogelijk met wagens besteld. De postbodes mogen nu zeker niet met de bromfiets de straat op. Het risico op ongevallen is te groot. Rondes met de fiets werden wel uitgevoerd. Ik heb een aantal van die mannen zien terugkomen van hun tocht gisteren en vandaag. Mijn bewondering hebben ze in ieder geval !

De Post zorgt voor inspiratie tijdens de kerstperiode!

Een kerstkaart met zelfgeschreven wensen doet uiteraard nog meer plezier, maar wat als de inspiratie wegblijft?

Daar heeft De Post een oplossing voor gevonden, op onze website kan je inspirerende ideeën vinden voor alle soorten wenskaarten: klassieke, lieve of romantische teksten… aan jou de keuze!

Persoonlijk leek deze me wel een leuke :

Laten we voor het nieuwe jaar de lat zo hoog leggen

dat we er vlot onderdoor kunnen !  :-)

Kijk snel op de website van De Post:

http://www.post.be/site/nl/residential/stamps/philately/actions/xmas/nl/wensen.html

Stuur deze link door naar vrienden en familie, en zet hen aan het schrijven!

En vergeet niet je wenskaart te frankeren met de kerstzegel want hierdoor help je één op tien Belgen die kampen met laaggeletterdheid.
Per verstuurde Kerstzegel stort De Post namelijk 2 eurocent aan het Postfonds voor Alfabetisering.

Tot schrijfs!

De eerste sneeuw

Deze morgen werden we voor het eerst deze winter geconfronteerd met hevige sneeuwtoestanden. Heel leuk om naar te kijken, of voor wintersportliefhebbers (waar ik mezelf niet bij reken), maar als je de baan op moet is het heel wat minder prettig !

Vooral West-Vlaanderen bleek deze morgen het zwaarst getroffen, en we zullen het geweten hebben : ik legde mijn dagelijks traject Varsenare-Roeselare af in een uur en een kwartier, terwijl ik er normaal een goed half uur over doe. Ook meerdere collega's deden anderhalf of twee uur over een traject van een 20 tot 30 kilometer.

De situatie lijkt er trouwens niet op te verbeteren. Rond elf uur stond er nog zo'n 170 kilometer file in Oost- en West-Vlaanderen. De VAB-Wegenwacht in beide provincies werd vanochtend opgeroepen bij een 30-tal ongevallen met lichte blikschade of voertuigen die zich vastgereden hadden. Hierdoor bereikte VAB om 10 uur al het aantal ongevallen waarvoor de wegenwachters normaal op een gemiddelde decemberdag in heel België moeten tussenkomen.

Hierboven een mooi sfeerbeeld van vandaag in Roeselare, verschenen op de site van het Laatste Nieuws. Mooi, maar zoals gezegd : alleen als je er thuis vanuit de woonkamer kunt van genieten .......

Hij zong, vocht en wordt bewonderd !

Het is heel raar, maar bij heel wat belangrijke momenten in mijn leven sterft er plots iemand belangrijks .... Zo was de dag dat Elvis Presley stierf voor mij een heel memorabele dag, en ook de dag dat Lady Diana de dood in knalde was voor mij nogal speciaal (alhoewel minder leuk). En nu, deze week, net voordat ik 50 werd, is de Nederlandse chansonnier Ramses Shaffy overleden ! Hij stierf op 76-jarige leeftijd aan de gevolgen van slokdarmkanker, vredig in zijn slaap, ver van het turbulente leven dat hij uitbundig vierde, ver van het podium waar hij zo graag op stond en van zijn grote vriend de drank die hij maar niet kon missen. In de jaren 60 scoorde hij in zijn eentje onvergetelijke hits als 'Sammy' en 'We zullen doorgaan' en zong hij samen met Liesbeth List dé klassieker 'Pastorale' (hopelijk heeft Vlaanderen nu weer door dat dit dus niet oorspronkelijk van Nicole en Hugo is !).

Geen lied zo prachtig als "Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder". In één zin alle emoties die een mens kan hebben, met die boodschap van hoop en optimisme die zo kenmerkend was voor zijn carrière. Net zoals die universele boodschap voor Sammy, die met zijn kop in de grond loopt en aangevuurd wordt om omhoog te kijken, recht naar de wereld, te durven en aan de anderen te laten zien wij hij is, niet bang te zijn om zichzelf te overstijgen en de confrontatie aan te gaan.

"De vrolijke jaren zestig en zeventig zijn nu wel definitief voorbij", las ik deze week als commentaar bij het overlijden van Ramses. Maar daar geloof ik niets van ! De wilde tomeloze jaren zestig van ongebreidelde levenslust en liefde waarin de verbeelding de macht had, en alles mocht en alles kon .... Zelf heb ik ze niet echt bewust meegemaakt, en dat is jammer. Het waren tijden zonder blinde gehoorzaamheid aan het gezag, maar wel veel solidariteit. Weinig ontzag voor materiële waarden, maar des te meer voor spirituele en artistieke. Vrijheid, blijheid ... Er waren ook wel excessen, en we mogen twijfelen of 'vrije liefde' werkt, maar over Ramses denken heel wat mensen : wat een lef, wat een bezieling ! Hij mocht dan geen maat kennen wat drank en drugs betrof, maar wat een vitaliteit, wat een uitstraling. Geen door platenbazen gestuurd concept, geen koele berekening, geen 'wat willen de mensen horen', nee, zijn hele ziel en zaligheid in dat lied, op dat podium. Pure emotie en pure magie. Een roekeloze hemelbestormer, altijd zijn eigen gang gegaan. De verbeelding aan de macht, niét het geld, of de bureaucratie. Kan zoiets nu echt allemaal afgelopen zijn ? No way ! Zolang nog één iemand die gedachten deelt, blijft die schitterende tijd verder leven.

En Ramses, die had een heel simpel en terecht antwoord voor al de betweters, die ook nu nog in heel dichte drommen rondlopen en alles voorzien van hun giftig commentaar :

Laat me
Laat me
Laat me m'n eigen gang maar gaan
Laat me
Laat me
Ik heb 't altijd zo gedaan

Ramses Shaffy zong, vocht en werd bewonderd. Wordt bewonderd. Zal bewonderd blijven worden ! En terecht !!!

Oh no ... the big Five - Oh !

Nog twee dagen en het is zover : mijn 50ste verjaardag !!! Ik kan niet wachten tot de bewuste 2 december om er melding van te maken. Want morgen verdwijn ik vermoedelijk min of meer van de aardbol. Mijn teergeliefde heeft mij opdracht gegeven om drie dagen verlof te nemen, maar verder weet ik totaal niet wat ze met mij van plan is ........ Nu, verrassingen maken het leven spannend.

Hoe voelt een mens zich bij een dergelijke mijlpaal in zijn leven, voor zover je het dat kunt noemen (het is en blijft enkel maar een cijfer, nietwaar ?). Ik denk dat ik mijn gevoelens het best kan verwoorden met de ietwat aangepaste lyrics van de song van de betreurde John Denver : "Poems and Prayers and Promises" :

I've been lately thinking
About my life's time
All the things I've done
And how it's been
And I can't help believing
In my own mind
I know I'm gonna hate to see it end

I've seen a lot of sunshine
Slept out in the rain
Spent a night or two all on my own
I've known my lady's pleasures
Had myself some friends
Spent a night or two in my own home

I have to say it now
It's been a good life all in all
It's really fine
To have a chance to hang around
And lie there by the fire
And watch the evening tire
While all my friends and my old lady
Sit and pass some time together

And talk of poems and prayers and promises
And things that we believe in
How sweet it is to love someone
How right it is to care
How long it's been since yesterday
What about tomorrow
What about our dreams
And all the memories we share

The days they pass so quickly now
Nights are seldom long
Time around me whispers when it's cold
Changes somehow frighten me
Still I have to smile
It turns me on to think of growing old
For though my life's been good to me
There's still so much to do
So many things my mind has never known
I'd like to have some grandchildren
I'd like to travel around
Cruise along the mountains on the Route

I have to say it now
It's been a good life all in all
It's really fine
To have the chance to hang around
And lie there by the fire
And watch the evening tire
While all my friends and my old lady
Sit and watch the sun go down

Fifty in 2009 : Me and ...

... Bart Peeters, je kon er de laatste tijd bij de Vlaamse media niet naast kijken ! Bart wort morgen maandag 50, maar reeds vrijdagavond, in 'Peter Live' werd voor hem een mega-verrassingsfeest gebouwd, met een hoop gasten waar hij in het verleden veel mee heeft gewerkt, naar heeft opgekeken of wat dan ook. Bart speelde in de show drums op "Meisjes" met Raymond van het Groenewoud, zong samen met een hoop knappe dames waaronder Sabine De Vos en Geena Lisa en haalde herinneringen op met Koen Wauters, Marlène de Wouters, Jan Leyers, en zo veel anderen ......

Maar wat mij vooral interesseert is hoe B.P. staat tegenover het feit dat hij (twee dagen vroeger dan ondergetekende) 50 wordt. Een interview zaterdag in Het Laatste Nieuws lichtte een tip van de sluier op :

Over naar de verjaardagstaart. 50 kaarsjes, ze kunnen er net op.

Ik had gehoopt om het in stilte te laten overwaaien. Vroeger kon dat, gebeurtenissen laten verdwijnen in de plooien van de tijd. Nu is er Wikipedia. En daar staat dan zwart op wit je geboortedatum. Geen ontsnappen mogelijk.

Echt fijn vindt je het niet, hé ?

Ik wordt met het behalen van de leeftijd van 50 iets sneller uitgelachen dan andere mensen omdat ik nooit volledig ben opgegroeid. Deze lichte vorm van bejaardheid slaat bij mij als een tang op een varken. Weet je, over het lot worden vaak domme dingen gezegd, dus zal ik er eens iets slims over zeggen : ge moet het aanvaarden. Voilà.

Gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Toen ik jong was leek het me heel sterk dat ik nog tot de categorie van de levende zoogdieren zou behoren na mijn 50ste. Mijn vader heeft op zijn 50ste een hartinfarct gehad. Maar hij is gezond blijven leven en nu, 28 jaar later, is hij er nog altijd.

Ben je daarom gestopt met drinken ? Dat las ik deze week in de gespecialiseerde pers.

'Bart Peeters gestopt met drinken.' Alsof ik vroeger een zware alcoholist was. Maar het klopt wel. Ik wou scherp zijn voor onze zomertournee. En geen alcohol drinken bleek volgens mijn dokter even efficiënt als Dick Advocaat tijdelijk inhuren.

Ondertussen zijn de festivals wel voorbij.

Klopt. En dus kraak ik misschien wel een flesje, maandag. Maar om de gespecialiseerde pers niet voor het hoofd te stoten, heb ik nog wel enkele stop-momenten in petto. (Declameert) 'Bart Peeters gestopt met huisdieren aaien.' Ze moeten zich geen zorgen maken.

Wat gaan de komende 50 jaren brengen dat de eerste 50 nog niet gebracht hebben ?

Balans, hé. Volgend de Flair toch (lacht, daarna ernstig) Ik merk dat met het ouder worden het leven mij gemakkelijker afgaat. Ik krijg enkele basisregels steeds meer onder de knie, zoals : 'Ge moet niet alles tegelijk doen.' De chaos verkleint. Er is een parking voor elke auto, maar je mag je wagen niet op drie verschillende plaatsen parkeren. Dat is een groot besef.

Ik kwam ooit Eva Ruis, de dochter van de legendarische Nederlandse showmaster Willem, tegen. 'Binnenkort heb je mijn vader met 10 jaar overleefd' zei ze. 'Had ik nooit gedacht.' Ze had een punt. Want ik heb, in navolging van haar pa, loterijshows op de Nederlandse tv gepresenteerd waarvan ik achteraf dacht : 'Waarom doe ik dit eigenlijk ?' Maar ik heb veel vroeger dan Willem de kracht van 'nee' ontdekt.

Eigen goesting voorop ?

Natuurlijk. Een tijd geleden kwam het inmiddels failliete productiehuis van Marco Borsato naar één van mijn optredens kijken. (Met zwaar Hollands accent) 'Barjt Peejters, we chaan het doen, joh !' Waarop ik : 'Euh, mannen, wat gaan we doen ?' Bleken ze een 'Bart Peeters in Rosso' te willen organiseren. Ik dacht dat alleen Marco Borsato zulke concerten deed, maar blijkbaar was het een concept. 'Het hele publiek kleejdt zich in het roojd. Jonge jonge, je weet niet wat er chebeurjt, Bart Peeters !' Ik heb gezegd : 'Mijn publiek draagt geen rode broeken. En ik ook niet. Steek het in uw gat.' (lacht)

Twintig jaar geleden zou je zoiets wel gedaan hebben.

Toen schreeuwde ik van de daken : 'We gaan deze zomer met The Radios in Amerika spelen. En in Senegal ! En in Hongarije !' Ik neem daar niets van terug, ik heb nergens spijt van. Maar geloof me : veel diepgang haal je niet door de popster te gaan uithangen in een Hongaars voetbalstadion. En in Senegal waren we ochottekes het voorprogramma van Youssou N'Dour. Mega is niét de weg naar het geluk.

Wat is het slechtste cadeau dat ze je maandag kunnen geven ?

Het verschrikkelijkste zou zijn als een naaste me met fiere blik zegt : 'We hebben het voor u geregeld dat ge maanden en maanden kunt rusten'

Waarom zou je dat zo erg vinden ?

Omdat ik mijn rust zelf bepaal. Gisteren heb ik een Radio-1 sessie gedaan. Ik had fijne gasten uitgenodigd zoals Jan De Wilde en de luide rockers van Triggerfinger. Drie uur live op de radio. Pure rust, noem ik dat. Een gezellig avondje uit.

Wat is jouw definitie van quality time ?

Ik heb me in tijden niet beter gevoeld dan tijdens de uitzendingen van 'K2 zoekt K3'. Onze Pablo (7) vond dat tof omdat hij nog de K3-leeftijd heeft. Winnie (15) en Nona (17) vonden de zoektocht plezant. En Anneke en ik waren blij dat we met het hele gezin samen voor de buis zaten. Pure quality time, samen genieten van iets.

Nona is 17. De papa moet dus stilaan huwbaar materiaal beginnen keuren ?

Ik laat de natuur zijn gang gaan. De deal is : 'Papa, bemoei je niet.'

Dat is geen deal, dat is een dochterlijk dictaat.

Ik heb geen keuze. Onlangs was er een feestje. Ze gingen in tentjes slapen tegenover ons huis. Maar omdat het zo stormde, het ik voorzichtig gezegd : 'Teenagers, mogen we onze woonkamer ter beschikking stellen ?' Nona zei meteen ja. 'Maar haal het niet in je hoofd op hier binnen te komen.' Geen probleem. Tot ik ging slapen. Ik kan alleen maar goed indommelen als ik eerst nog wat in een Engels tijdschrift blader. Oude mensen hebben vreemde gewoontes (lacht). Ik dus op zoek naar mijn Q-Magazine. In de living ... Werd ik daar even met zachte doch harde hand buitengewerkt ! 'Dat hadden we niet afgesproken, papa !'

Een dochter van 17 betekent ook dat het grootvaderschap nakend is.

Beste Dietert, gij rampjournalist, wrijf het er maar lekker in (lacht).

Naar verluidt is dat iets om naar uit te kijken.

Dat is zo. Ik merk dat bij mijn eigen ouders. Anneke en ik zijn pas na ons dertigste aan kinderen begonnen. Als de genetica een rol speelt, kan het dus nog een hele tijd duren voor ik mij moet omdraaien wanneer er 'opa' geroepen wordt.

Waardig ouder worden : is dat een ambitie van je of kan het je niet bommen ?

Waardig ouder worden is een plicht. En hoe het precies moet zal ik je weten te vertellen vanaf maandag.

Bart Peeters, een welgemeend hiep hiep hoera.

Tot zo ver het interview in de krant, en eerlijk gezegd, ik kan mij in heel veel van zijn bedenkingen heel goed vinden ... Welke, dat laat ik dan weer in het midden. Maar één ding herinner ik mij nog zeer goed. Vrijdagavond op tv vroeg met Bart wat hij de volgende 50 jaren zou gaan doen. En Bart antwoordde : "Mij verder amuseren !". Dat vindt ik persoonlijk een schitterend idee ! Mag het even ?

Geslaagd !

Op zaterdag 24 oktober laatstleden reed ik met een collega naar het postsorteercentrum Gent X (in Wondelgem, om juist te zijn), omdat wij samen met hopen anderen waren "uitgenodigd" om de "Proef voor het behalen van het kenniscertificaat van de producten en commerciële diensten RSS" af te leggen.

Het klinkt ingewikkeld, en voor mij is het dat ook ! Hier moet een commercieel medewerker van de Post (afdeling Retail) bewijzen over voldoende parate kennis te beschikken over alle producten van de Post, zowel de postale als de bancaire.

Mijn probleem hierbij : reeds zowat anderhalf jaar ben ik actief als klantenadviseur, en hou mij enkel nog bezig met producten van de Bank van de Post, het bancaire dus .... Ik heb in al die tijd nooit meer aan een loket gezeten, en mij nooit meer beziggehouden met postzegels, pakjes, tarieven voor aangetekende zendingen, afmetingen van genormaliseerde zending, en wat weet ik nog allemaal .....

Maar nu plots moest ik dit allemaal opnieuw beheersen ! Twee jaar geleden heb ik deze proef ook afgelegd, en dit voor de eerste keer. Het gevolg was toen dat ik maandelijks een extra premie ontving. Nu moest ik echter deze proef afleggen, louter en alleen om die premie te behouden. Ik had dus niets te winnen, alleen maar te verliezen !

Bovendien ben ik op een leeftijd gekomen dat "studeren" niet echt meer vanzelf gaat (als ik jong was ging dat trouwens ook alles behalve "vanzelf"). Als ik thuis kom na de dagtaak heb ik echt geen zin meer om te gaan studeren in een boek met de welluidende naam "Het ABC van de commerciële medewerker". Bovendien volg ik sinds september avondschool (ook in bancaire producten), dus ook dit neemt een hoop van mijn tijd en geestelijke aandacht in beslag.

Ik ben dus met knikkende knieën naar dat examen getrokken, en ben er met nog veel meer zenuwen buiten gekomen. Ik had de test als zeer moeilijk ervaren, en was alles behalve zeker dat ik zou geslaagd zijn.

Nog een extra detail : de proef bestond uit 50 vragen. Er waren 38 vragen over "parate kennis" en 12 vragen waarvan men het antwoord diende op te zoeken op het Intranet van de Post. Mijn cluster manager had mij gevraagd om een avondlijke oefensessie te leiden betreffende dat opzoeken op Intranet, omdat ik daar zogezegd heel "ervaren" in was. Het zou echt wel lachwekkend zijn geweest, dat ik, nadat ik aan een hoop collega's "les" had gegeven ik zelf niet zou geslaagd zijn.

Vandaag bij mijn thuiskomst lag de brief met het verdict! En na het openen bleek dat ik dan toch was geslaagd, meer nog, ik haalde 36 op 50 (in mijn tijd was dat 72% of "onderscheiding"). Het vereiste minimum om te slagen was 30/50. Ik moet eerlijk toegeven dat het voor mij een ware opluchting was. Wat een mens op mijn leeftijd nog allemaal moet doorstaan ...........

Ik kreeg vandaag ook een mail van mijn cluster manager met gelukwensen en bedankingen. Bleek immers dat iedereen in de cluster Roeselare voor de test geslaagd was, en dat was - volgens haar - mede te danken aan mijn inzet en engagement voor die avondlijke oefensessie. Nu, het was graag gedaan, maar een schouderklopje doet altijd deugd, nietwaar?

Alhoewel mijn resultaat en de daaraan gekoppelde premie toch net iets belangrijker waren. Mijn nachtrust is weer voor een tijdje gered !!!

Nog eens leuke TV

Zoals onlangs reeds gezegd kunnen niet veel TV-programma's mij echt boeien. Als ik al eens kijk, dan zal het al dikwijls naar een programma zijn dat gemaakt is door Woestijnvis, want die zorgen nog voor kwaliteit. Neem nu 'De Pappenheimers' .... En helemaal leuk wordt het als er dan nog eens vrienden meedoen aan de kwis in kwestie. Die eer viel vorige zondag het duo vader-zoon Luc en Maxim Lambert te beurt. Beiden zijn lid van dezelfde tennisclub waar ik speel. Luc maakt er deel uit van het bestuur en met hem heb ik nog interclub gespeeld en Maxim is eveneens een getalenteerd tennisser en bovendien ook voetballer (bij FC Varsenare, zie foto).

Het begrip 'wachtleidingen' besliste zondag welk team de finale mocht spelen van de kwis, en dat waren - jawel - Luc en Maxim, gekoppeld aan politicus Bert Anciaux (die dan weer tot de groep "born in 1959" behoort, zie ook mijn bericht van 4 juni). Het trio bakte er in de finale evenwel niks van. Anciaux kreeg niet meer de tijd om na te denken en wist vier keer op rij geen juist antwoord te geven. Luc en Maxim lieten zich volledig vangen door de zenuwen, en zagen daardoor 8.200 euro door hun vingers glippen.

Fifty in 2009 : Me and ...

... mijn lieve nichtjes Ann en Annick. Met beide dames op bovenstaande foto deel ik vele jeugdherinneringen, en zoals Boudewijn DG zegt : "die neem je mee zolang je verder leeft". Die herinneringen situeren zich voor een groot stuk in de Ardennen, meer bepaald in een klein dorpje met de naam Trou de Bra (in de streek van Trois Ponts, Coo, Vielsalm, enz.). Heel lang geleden had mijn oom (de vader van Ann) er een groot stuk grond, en dit groeide uit tot een soort familie-camping. Heel veel weekends en stukken van onze vakantie hebben wij er als tieners samen doorgebracht. Later, nadat mijn oom de grond reeds een tijd had verkocht kocht mijn vader in hetzelfde dorpje een vakantiehuisje, waar we ook nog heel veel goede herinnering aan over houden.

Reeds lang waren Ann, Annick en ikzelf van plan om onze vijftigste verjaardagen dit jaar gepast samen te vieren, bij voorkeur met een weekendje Ardennen. Diverse omstandigheden en de moeilijkheid om drie familiale agenda's op elkaar af te stemmen hebben hier anders over beslist, maar vorige zaterdag hebben we toch bij een etentje gevierd, en bijgepraat. Jammer toch dat ons jachtig en druk leventje en het feit dat familie's uit elkaar groeien en mensen soms naar ver verhuizen er voor zorgen dat we onze toffe familieleden slechts sporadisch meer zien .... Maar goed, nu hebben we dit goed gemaakt, en dat weekendje Ardennen : uitstel is geen afstel !!! In het voorjaar van 2010 moet het er toch eens van komen !!!!

En ondertussen nadert ook mijn vijftigste verjaardag met heel rasse schreden. Maar goed : het is uiteindelijk ook maar een getal nietwaar ? Er is een wereld van verschil tussen oud(er) zijn en je ook oud voelen. Oud of jong zijn zit nu éénmaal tussen je oren : je bent zo jong als je je voelt. In een tijdschrift dat ik dit weekend in handen kreeg stond een test waarbij je aan de hand van een aantal vragen kon nagaan wat je innerlijke leeftijd is. Ik heb de test samen gedaan met mijn zoon. Ok, mijn zoon haalde een "jongere" score, maar die IS nu ook éénmaal 26 jaar jonger dan ikzelf ! Ik was echter blij ook nog een behoorlijk goede score te halen, met als commentaar : "Jij voelt je geestelijk redelijk jong. Actief en positief is hoe je in het leven staat. Je hebt zo je voorkeuren ontwikkeld waardoor je niet steeds meer op zoek bent naar iets nieuws of anders. De balans tussen levenswijsheid en speelsheid is kortom uitstekend." Ik ga die laatste zin niet zelf ontkennen of bevestigen, maar als het zo is, is het in ieder geval een flink compliment ! :-)

Iemand last van triskaidekaphobia ?

Ik hoop dat U, geachte bezoeker, de dag vandaag goed bent doorgekomen. De bijgelovigen onder ons zullen vandaag wel niet onder een ladder zijn doorgelopen, of ontmoetingen met zwarte katten hebben gemeden. Anderen zullen misschien juist vandaag een extra gokje op de Lotto hebben gewaagd. Vandaag waren we immers vrijdag de dertiende, en uitzonderlijk kwam dit in 2009 drie keer voor (februari, maart en november). 2008 telde dan weer maar één vrijdag de dertiende.

Die dag wordt in veel delen van de wereld als een ongeluksdag beschouwd, wegens de combinatie van de dag vrijdag en het getal dertien. Eén van de verklaringen is dat vrijdag de dag is dat Jezus werd gekruisigd. Het getal dertien zou ongeluk brengen omdat het één meer is dan twaalf, het getal van perfectie. Een andere theorie is dat dertien als ongeluksgetal terug gaat op het Laatste Avondmaal, waar dertien mensen aan deelnamen (Jezus en de twaalf apostelen, Judas incluis).

Adepten van de 'Da Vinci Code' en de daarachterliggende verhalen en legendes zullen dan eerder verwijzen naar de Tempeliers. De Tempeliers waren de uitvinders van de eerste internationale banksystemen en bezaten uitgestrekte stukken land in zowel Europa als het Midden-Oosten. Ze hadden een reputatie als zijnde gesloten en geobsedeerd door rituelen. Die reputatie en hun enorme financiële en militaire macht waren de reden van hun ondergang. Op vrijdag 13 oktober 1307 (volgens sommigen de oorsprong van vrijdag de dertiende als ongeluksdag) werd een groot aantal tempeliers in Frankrijk gearresteerd door Filips de Schone. Veel leden van de orde werden gemarteld en ter dood gebracht. Anderen werden gedwongen te bekennen dat de orde zich aan ketterse praktijken schuldig maakte, zoals het aanbidden van Baphomet, een afgod met de kop van een geit. Paus Clemens V vaardigde een pauselijke bul uit waarin de orde werd ontbonden. Officieel bestonden de tempeliers niet meer. Na de ontbinding van de Tempelorde kwamen er steeds meer geruchten dat zij een grote schat hadden onder de rots op het tempelplein. De schat onder de tempel zou niet alleen enorme rijkdom maar ook de Ark des Verbonds en zelfs de heilige graal bevatten, met informatie die nadelig zou kunnen zijn voor de kerk. In zowel legenden en geruchten worden de tempeliers in verband gebracht met Rosslyn Chapel in Schotland en Rennes-le-Château in Zuid-Frankrijk. Vooral de laatste plaats speelt een centrale rol in het verhaal van de Priorij van Sion, de grote boosdoeners in de 'Da Vinci Code'. Waren de tempeliers echt de hoeders van de heilige graal ? Mogelijks niet, maar tenzij de schat gevonden wordt, zullen we het nooit weten.

Hoe dan ook, de angst voor het cijfer 13 neemt vele gedaantes aan. Zo hebben sommige hotels geen dertiende verdieping, beschikken sommige vliegtuigen niet over een dertiende rij, en komt in de Italiaanse Lotto het cijfer 13 niet voor. Een sterk staaltje van angst voor het cijfer 13 vind je in sommige Franse restaurants. Daar kan je een zogenaamde quatorzième huren. Dat is een persoon die tegen betaling mee aan tafel komt zitten als je gezelschap uit dertien personen bestaat. Angst hebben voor het getal dertien is een erkende psychiatrische aandoening. De wetenschappelijke naam is 'triskaidekaphobia'.

Boekenbeurs

Wij zijn vandaag naar (bijna) jaarlijkse gewoonte in Antwerpen de boekenbeurs gaan bezoeken.

Ik las onlangs behoorlijk wat kritiek op een dergelijk bezoek : Stel, u gaat met zijn vieren naar de Boekenbeurs. We houden het klassiek: mama, papa, zoon van tien en dochter van veertien. Met excuus aan de nieuw samengestelde gezinnen, de alleenstaande ouders, de eenzaten en eenzamen.

U bent met de trein en de tram gekomen of u hebt uw auto bij een parkeermeter neergepoot. Laten we mild zijn en daar 5 euro voor aanrekenen.

U betaalt aan de kassa 20 euro voor de entree. Het regent en u wilt niet met uw natte jas rondlopen: 4 euro.
U wordt door een suppoost teruggestuurd naar de vestiaire omdat u een rugzak(je) draagt. Laten we zeggen: 1 euro.
U moet alle vier minstens 1 keer naar het toilet: 2 euro.
U drinkt samen een koffie, een cola, een streekbier en een pintje. U eet een broodje. We kloppen af op 20 euro.

Uw uitstap kost u al meer dan 50 euro en u hebt nog niets beleefd.

Met dit verhaal in het achterhoofd, deed ik het toch even anders. We waren van plan met de firmawagen van mijn echtgenote te gaan, zo betaalt haar werkgever de diesel. Een lekke band deze morgen stuurde dit plan in de war. Dus met mijn wagen en zelf betaalde diesel naar Antwerpen, en aldaar inderdaad 5 euro voor de parking betaald.

Onderweg waren we gestopt om te eten. Maar de maaltijd was lekker, betaalbaar, en thuis moet je ook eten, dus daar maak ik geen punt van ...

Het was best mooi weer, daarom we lieten de jassen in de auto, dus geen vestiaire-kosten. Ik doe tegenwoordig niets meer als free lance journalist, maar ik heb wel nog mijn perskaart. Dat en een beetje lef zorgde voor twee maal gratis ingang ...

Toiletbezoek is inderdaad niet uit te sluiten, maar verder hebben we niets meer geconsumeerd, dus al bij al viel het nog wel mee.

Wat krijg je voor dit alles in de plaats : U kunt gratis kranten krijgen maar u moet er wel een verkoopspraatje over een abonnement bijnemen.

U kunt helemaal voor niks BV's en BBV's (Beetje Bekende Vlamingen) spotten en fotograferen. En hoeveel boeken en verhaaltjes en ingebonden huis-, tuin-, wandel-, bak-, kuis- en andere ontboezemingen die BV's dit jaar weer bijeen gepend hebben, je houdt het niet voor mogelijk.

En zowat iedereen is op jacht naar BH's (voor alle duidelijkheid : bekende handtekeningen). Een SOS-krabbel van Piet op een kookflap (hij zorgde voor de langste wachtrij, en deed daarbij net iets beter dan Will Tura en dochter Sandy), een loopse krabbel van Evy op je kloeke kuit (toen wij voorbijkwamen was Evy, net zoals Katja, er net even niet), een waardevolle krabbel van Paul D'Hoore op één van je vrijwel waardeloos geworden aandelen. Ikzelf liet me even fotograferen met deze Paul (zie hierboven). We zitten immers beiden zowat in dezelfde branche, en ik kocht onlangs (aan een mooi prijsje via de krant) zijn "100 geldtips, verzameld in 5 duidelijke gidsen".

Je moet wel geregeld op zoek naar dergelijke koopjes, want boeken zijn duur, u houdt het niet voor mogelijk. Je komt al vlug aan een gemiddelde prijs van 18 euro. Vlaamse strips zijn goedkoper, herdrukken van klassiekers ook, maar fotoboeken, memoires en kookboeken zijn meestal duurder.

De boeken op de beurs zijn immers niet goedkoper dan in de winkel, dat moet u toch even in het achterhoofd houden. De boekhandel zou in opstand komen, zo wordt door de uitgevers altijd als uitleg voorgehouden. Dat is inderdaad een argument.

Maar tijdens de Boekenbeurs steekt de uitgever wel het deel van de prijs op zak dat anders naar de distributie en de kleinhandel gaat. De prijs van een boek zit ongeveer zo in elkaar: 10% voor de schrijver, 10% voor de drukker, 20% voor de uitgever, 20% voor de distributeur en 40% voor de boekhandel.

U mag het voor één keer zelf uitrekenen. Uiteraard kost de deelname aan de boekenbeurs geld, dat wil ik grif toegeven. Die mooie stands en het extra personeel moeten betaald worden en de koffie en versnaperingen voor de signerende auteurs ook. Maar toch.

Wij hebben ons dan ook beperkt tot de aankoop van twee boeken : "Moord in de senaat" van stadsgenoot en senator Pol Van den Driessche voor mezelf, en "Tot het voorbij is" van het schrijversduo Nicci French voor mijn echtgenote.

Maar mijn grootste teleurstelling was dat het boek "Het verloren symbool" van Dan Brown in Nederlandstalige versie nergens te vinden was. Je zou denken : als ik het op de boekenbeurs niet kan vinden, dan zal ik het nergens vinden, maar niets in minder waar !!!!!

De Engelstalige versie lag er wel, maar men beweerde dat boeken die nog geen tien dagen zijn uitgegeven niet op de boekenbeurs mogen worden verkocht. Verklaar mij daar eens de logica van ???? Ooit al eens op een autosalon geweest, waar de recentste en meest innovatieve wagen niet werd getoond ? Ik snap er - alweer - niets meer van !

Maar ik troost me : morgen gaat mijn teergeliefde het boek ophalen in de Standaard Boekhandel, en daar krijgt ze nog eens een extra korting van 10% dankzij onze lidkaart van de gezinsbond. Dan Brown zal er in ieder geval geen boterham minder moeten voor eten !

Weet dat je in mijn hart altijd blijft voortbestaan ...

Marc Lommée

24 november 1933 - 8 november 2008

Voor duizend dingen zijn geen woorden
de horizon verdwenen in het niet.
De tijd gaat ongemerkt verloren, ik ben gevangen in bevroren verdriet.

Verdriet is tijdloos, zonder maat.
De dagen van niets tot niets.
De klok die al zo lang stilstaat,
wil verder, maar kan het niet.

De mensen om mij heen gaan door.
De tijd heelt alle wonden!
Niemand begrijpt wat ik verloor,
toen we verslagen bij jou stonden.

De nieuwste Belgenmop

Net zoals de mens geen God of duivel nodig heeft om de hel te maken (zie recent bericht), zo hebben wij Belgen duidelijk geen Nederlanders nodig om Belgenmoppen te maken. Ook die maken we immers zelf ! Neem nu bijvoorbeeld de schorsing voor een jaar van tennissers Yanina Wickmayer (foto) en Xavier Malisse.

Xavier moet zich in zijn koffie hebben verslikt en Yanina zal zich het ontwaken vrijdagmorgen in het exotische Bali ook anders hebben voorgesteld. Beide tennissers dachten met een waarschuwing weg te komen, maar werden een jaar aan de kant gezet voor de "onachtzaamheid" waarmee ze de Vlaamse dopingregelgeving naast zich hebben neergelegd. In enkele weken tijd hadden ze immers vijf keer vergeten hun dagelijkse verblijfsgegevens door te geven, om op die manier out-of-competition dopingcontroles mogelijk te maken.

Een zware straf voor beiden die dus helemaal niet op doping zijn betrapt ! Yanina Wickmayer speelt een schitterend seizoen, met als gevolg een plaats in de top-20 van de wereld. In plaats van hier trots op te zijn vindt men in Vlaanderen toch een middel om haar terug naar af te sturen. De 29-jarige Xavier Malisse weet dat de schorsing van één jaar het einde van zijn carrière kan betekenen.

Ik geef vader Marc Wickmayer groot gelijk als hij cynisch reageert : "Vlaanderen maakt zijn eigen topsporters af. Daar mag het fier op zijn."

Maar dan zijn er nog van die predikers, zoals journalist Marc Ghyselinck van het Laatste Nieuws die van de gelegenheid gebruikt maakt om te pronken met zijn kennis van het latijn en poneert : "Lex dura, sed lex". Hij is zo vriendelijk om het voor de minder slimme sterveling meteen te vertalen : de wet is hard, maar zo is de wet !

Wel beste Heer Ghyselinck, ik ben niet zo bedreven in dode talen, maar ik ken wel nog een paar andere - nederlandstalige - uitspraken over wetten.

Zoals bijvoorbeeld : "er is een verschil tussen de letter van de wet en de geest van de wet". Of zoals politica Caroline Gennez terecht heeft opgemerkt : "Een leerling die vijf keer zijn schoolagenda niet invult, stuur je toch ook niet van school af ?"

Ook bestaat er zoiets als "iedereen gelijk voor de wet", maar ook hier is dit weer helemaal niet van toepassing. Het gaat hier om een code opgesteld door het Wereld Anti Doping  Agentschap (WADA), en die door het Vlaams Doping Tribunaal (VDT) is getekend en ook wordt toegepast. Het is immers het VDT dat de schorsingen heeft uitgesproken. Pittig detail : de Franstalige Gemeenschap van België heeft de WADA-code wel al ondertekend, maar ze is nog niet geratificeerd, wat wil zeggen dat het decreet nog moet gestemd worden. Met andere woorden, Waals tennisser Olivier Rochus kan niet geschorst worden omdat hij zijn "whereabouts" niet doorgeeft, hij moet ze immers helemaal nog niet doorgeven ! In Engeland, hoorde ik gisteren tijdens het journaal, wordt de WADA-code wel toegepast, maar enkel voor Top-50 spelers. In Engeland zou Xavier Malisse dus ook niet onder deze regeling vallen. De internationale Atletiekfederatie (IAAF) vraagt aan alle top 8-atleten om hun whereabouts bij te houden. De Brusselse 400m-loper Jonathan Borlée staat momenteel mondiaal zesde in zijn discipline en moet de code dus naleven. Zijn tweelingsbroer Kevin Borlée staat niet in de top 8 en moet dat niet doen. Tot slot zijn er ook 65 landen die de WADA-code niet tekenden en ze dus ook niet toepassen (o.a. Chili, Soedan, Costa Rica, Armenië en Israël). Het is duidelijk : elke regio, elk land, elke federatie interpreteert de WADA code op zijn manier, en past hem toe op zijn manier. De dopingstrijd wordt dus niet overal met dezelfde wapens of even streng gestreden. Yanina en Xavier zijn dus gestraft ..... omdat ze Vlaming zijn !!!!!!!!!

Ik hoop dat iemand met een beetje macht en dito gezond verstand het nodige zal doen om deze lachwekkende maar zeer treurige situatie recht te trekken. Zoniet wordt het een jaar zonder "Woopie" met Yanina. Zelfs de terugkeer van Kim en Justine kunnen dit niet goedmaken.

Een zaterdagavond sport en ontspanning ... vervolg

Ik heb de aandachtige lezer beloofd te melden hoe mijn avontuur van het vorig berichtje is afgelopen. Wel, uiteindelijk valt de schade die de vrouwelijke scheidsrechter heeft aangericht nogal mee (voor alle duidelijkheid, bovenstaande foto is niet de scheidsrechter in kwestie, maar een mooiere collega).

Onze secretaris heeft een schrijven mogen ontvangen waarin gemeld stond dat het tuchtcomité heeft beslist dat zowel onze coach als mezelf "voldoende" zijn gestraft door de twee technische fouten die aan beiden werden gegeven, en dat de zaak dan ook zonder verder gevolg blijft. Van de ene speler die ook zou worden aangeklaagd was plots geen sprake meer. Onze dame zal vermoedelijk ook hebben ingezien dat Sammy geen vlieg kwaad doet !

Het grappige van bovenstaande melding is echter : ik heb helemaal GEEN technische fout gekregen, laat staan twee. We vragen ons trouwens zelfs af als het volgens de basketreglementering überhaupt mogelijk is om een functionaris aan de officiële tafel een technische fout te geven ???

Nu, gezien er aan de zaak geen verder gevolg meer wordt gegeven wensen we hieromtrent verder ook niet meer te vitten, teneinde geen slapende honden wakker te maken ... Nu staat het "incident" wel vermeld op mijn "strafblad" bij de VBL (Vlaamse Basket Liga), dus die zullen mij nooit geen bewijs van goed zedelijk gedrag meer willen afleveren. Vraag is natuurlijk als ik dat ooit zou willen ?

Een zaterdagavond sport en ontspanning ...

Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik al tientallen jaren actief ben in de basket-wereld. Ik heb heel lang zelf gespeeld, ik ben coach geweest, en op dit ogenblik ben ik nog steeds voorzitter van twee ploegen die optreden in derde en vierde provinciale West-Vlaanderen. Het niveau waar ontspanning en plezier nog steeds op de eerste plaats komen.

Ik ben zowat elk weekend de "afgevaardigde" van onze TWO-ploeg, die ik nog steeds beschouw als "mijn ploegske". Ik ben met dit ploegje begonnen toen de spelers nog prille jeugdspelers waren, en bij een andere ploeg uit de boot vielen. Ik wilde hen (waaronder ook mijn zoon) de kans geven om hun favoriete sport verder te beoefenen. Ondertussen zijn de jeugdspelers jonge mannen geworden, en komen ze uit in vierde provinciale.

Vorige zaterdag trok ik dan ook naar de kust (Middelkerke) voor een wedstrijd, uitzonderlijk zonder echtgenote (die wat ziek was), en zonder zoon, die niet kon spelen ten gevolge van een andere verplichting.

Ik nam plaats aan de officiële tafel om het wedstrijd- en scoreblad bij te houden. Aan dezelfde tafel waren twee dames van de andere ploeg actief voor het scorebord en het bijhouden van persoonlijke fouten en het controleren van de 24-seconden regel (als je geen kenner bent : deze details spelen hier niet echt een rol). De verstandhouding aan de officiële tafel was opperbest. Ik doe dit, net zoals de collega's aan die tafel steeds belangeloos en enkel en alleen om de jongeren de kans te geven hun wedstrijd te spelen. Ik probeer er dan ook steeds een aangename avond van te maken, en met de mensen waarmee ik samenwerk goed overeen te komen, en als het even kan, wat pret te maken.

De hoofdscheidsrechter, toevallig een dame, had blijkbaar niet echt een goede avond (let wel, ik heb helemaal niets tegen dames, wel integendeel !!!). Tijdens de wedstrijd bleek ze helemaal niet in topvorm, nam nogal wat vreemde beslissingen, en hield zich voornamelijk bezig met het stipt laten naleven van kleine en onbelangrijke regeltjes, waar normaal geen mens zich iets van aantrekt. Ik durf dus ook te zeggen dat de leiding van de wedstrijd toch wel te wensen overliet, alhoewel dit algemeen was, en dus geen van beide ploegen in het voordeel bracht.

Ik moet ook toegeven dat onze ploeg niet echt schitterend speelde, maar in een nogal bewogen slotfase haalden ze de thuisploeg bij, en op twee seconden van het einde van de wedstrijd was de score 70-70. We leken dan ook af te stevenen op verlengingen.

Onze ploeg was in balbezit, en een van de scheidsrechters fluit een loopfout in ons nadeel. In het heetst van de strijd maakt onze coach duidelijk zijn ontevredenheid hierover kenbaar aan de scheidsrechter. Fout van onze coach, maar in de gegeven - spannende - omstandigheden begrijpelijk. Hierop fluit de scheidsrechter een "technische fout" (ietwat vergelijkbaar met een gele kaart in het voetbal). Onze coach maakt opnieuw een onnodige opmerking en de scheidsrechter geeft hem een tweede technische fout, waardoor onze coach meteen ook de zaal dient te verlaten, wat hij dan ook doet .....

De scheidsrechter komt naar mij aan de tafel om de fouten te melden, en ik zeg hem heel beleefd dat ik het jammer vindt dat hij op dit ogenblik twee technische fouten fluit. Een technische fout wordt immers bestraft met twee vrijworpen. Nu kreeg de tegenpartij dus vier vrijworpen waardoor het quasi zeker was dat hierdoor de wedstrijd beslist zou worden. De scheidsrechter reageert (terecht) nauwelijks op mijn opmerking.

Op dat ogenblik gaat één van onze spelers zijn ontevredenheid kenbaar maken bij de vrouwelijke hoofdscheidsrechter, en ook hij krijgt een technische fout. Op dit ogenblik besef ik dat de zaak wel eens uit de hand zou kunnen lopen ... In afwezigheid van de coach acht ik het dan ook nodig om mijn verantwoordelijkheid op te nemen : ik verlaat de tafel om mijn spelers te bedaren en hen van bij de scheidsrechters te verwijderen zodanig dat de rust kan terugkeren en de zaak niet escaleert.

Ik wordt hierop heel luid en nogal agressief door de vrouwelijke scheidsrechter gewezen op het feit dat ik mijn tafel niet mag verlaten. Ik breng - zonder enig commentaar op de scheidsrechters of wie dan ook - mijn spelers waar ik ze wilde, en ga terug naar mijn plaats aan te tafel. Ondertussen heeft de tegenpartij dus recht op zes vrijworpen, waarvan ze er drie scoren. Wij verliezen dus de wedstrijd met 73-70.

De dame / scheidsrechter komt daarna naar de tafel en neemt het wedstrijdblad van mij af (hoewel ik dit m.i. nog verder moet afwerken), en verdwijnt naar de kleedkamer. Ik ga naar de kleedkamer van onze ploeg om de truien te gaan ophalen (die wekelijks door mijn echtgenote worden gewassen). Als ik buitenkom kom ik de dame opnieuw tegen en vraag haar naar mijn copie van het wedstrijdblad. Hierop vraagt ze mijn lidkaart alsook de lidkaart van één van onze spelers. Het wordt duidelijk dat mevrouw een "verslag" wenst op te maken tegen mij (omdat ik de tafel heb verlaten en mij dus niet aan de regels heb gehouden), alsook tegen één van mijn spelers wegens beledigende opmerkingen, die speler in kwestie helemaal niet heeft gemaakt.

In de woordenwisseling hieromtrent raak ik de dame even met het topje van mijn vinger aan, waarop ze hysterisch om hulp begint te roepen omdat ze zich bedreigt voelt ...... Mensen die mijn lichaamsbouw kennen zullen dit vermoedelijk grappig vinden (voor diegenen die mijn lichaamsbouw niet kennen : ik weeg op dit ogenblik 61,5 kilogram, en kom niet bepaald over als een bedreiging voor de doorsnee mens, en dat is een understatement).

Maar goed, ik wil dit verhaal niet langer maken dan het nodig is, maar wens toch even mijn frustratie hieromtrent kenbaar maken : de dame in kwestie wordt betaald om de wedstrijd te leiden, en gaf evenwel sterk de indruk dat ze hier zaterdagavond totaal niet toe in staat was. Bovendien krijgt zij ook verplaatsingsvergoeding om zich naar de wedstrijden te begeven.

De mensen zoals mezelf, offeren zich week na week, onbetaald en belangeloos op om onze spelers de kans te geven hun sport te beoefenen.

Het feit dat ik een "verslag" heb gekregen wil zeggen dat ik mogelijks voor een "tuchtcommissie" zal moeten verschijnen om mij te verantwoorden voor mijn "ongeoorloofde daden" (hoe goedbedoeld die ook waren). Ik moet dus nog maar eens een avond opofferen en op eigen kosten een verplaatsing maken, en bij die tuchtcommissie bestaat de mogelijkheid dat ik geschorst wordt. Met andere woorden : die dame, die duidelijk te trappers kwijt was, heeft de macht om er voor te zorgen dat ik enkele weken verboden wordt om mij belangeloos in te zetten voor mijn ploeg ...... Kan iemand mij de logica hiervan uitleggen ?

Amateursport draait voor 90% op de goodwill van een steeds kleiner wordende groep mensen die zich nog willen opofferen voor een ploeg, zonder ook maar enige vergoeding. Het wordt jaarlijks moeilijker om mensen te vinden die dit nog willen doen.

Als deze mensen geregeld behandeld worden zoals mij zaterdag is overkomen, dan is het geen wonder dat het aantal bereidwilligen steeds kleiner wordt. Ik heb zelf al lang de hoop opgegeven dat ik voor dit werk zal overladen worden door dankbaarheid en lofbetuigingen, maar is een klein beetje "respect" nu echt zo veel gevraagd ?????

Maar, tja, ik begin hoe langer hoe meer te ondervinden, en dit in heel wat omstandigheden ook buiten de sportwereld, dat het woord "respect" binnenkort best uit het woordenboek wordt geschrapt. Het is simpelweg hoe langer hoe minder van toepassing.

Alzo sprak een teleurgestelde sportliefhebber. Noem mij naïef, ik zal U vermoedelijk moeten gelijk geven !

Ik hou jullie op de hoogte van hoe dit verhaal uiteindelijk afloopt .....

Hierboven een foto van onze TWO-ploeg, van enkele weken geleden, dus niet in de exacte opstelling zoals ze vorige zaterdag zijn aangetreden.

Een gesprek met mijnheer K.

Ik had vandaag een gesprek met iemand die net een geliefde had verloren. Het gesprek ging uiteindelijk een stuk verder, en ging plots over hoe mensen elkaar het leven moeilijk of onmogelijk kunnen maken.

Met dit gesprek in het achterhoofd ontdekte ik plots een tekst van Bertolt Brecht (foto). Mijn gesprekspartner noemde de tekst "confronterend", ik persoonlijk vindt de tekst schrikwekkend waarheidsgetrouw, een perfecte omschrijving van de wereld waarin wij leven, waarin haat en jaloezie hoe langer hoe meer naar voor komen :

Bestaat de hel werkelijk? vroeg iemand aan mijnheer K. Er zijn veel hellen, antwoordde K. Wat, veel? Hoezo? Omdat er zoveel mogelijkheden zijn, antwoordde K. U weet toch: mensen kunnen elkaars leven op ieder moment tot een hel maken, elkaar helse angst en helse kwellingen bezorgen. Wat dat betreft wil ik geen grenzen stellen aan uw fantasie. En ieder mens kan een hel zijn voor zichzelf: Er zijn zo veel hellen mogelijk als er mensen zijn. En God dan? vroeg de andere radeloos aan mijnheer K. Die wil geen hel, zei K. Daar zorgen de mensen zelf wel voor. Dat is juist het erge!

Toch eens leuke TV

Ik ben niet echt een TV-kijker ... Ik breng liever tijd door voor een computerscherm dan voor een TV-scherm. Om bij te blijven kijk ik wel bijna dagelijks naar het nieuws, een goede TV-reeks (Witse, 24 of House M.D.) of een leuke film kan ik ook wel op prijs stellen, maar urenlang naar dat scherm zitten kijken, al zijn er alleen maar soaps of van die reality-rommel, het is echt niet aan mij besteed ...

Vorig weekend daarentegen was er wel één en ander op TV te beleven. Vorige vrijdagavond vas er de TV-première van de Vlaamse film 'Aanrijding in Moscou', met in de hoofdrol Barbara Sarafian. Echt een schitterende film, en ik was niet de enige die hem blijkbaar leuk vond, want hij haalde liefst 1.051.806 kijkers, goed voor een marktaandeel van 50,8% (Voor alle duidelijkheid : 'Moscou' is een volkse wijk in Gent .....). Daarmee was het de best bekeken film in Vlaanderen op tv sinds april 2001. Oscarwinnaar 'Titanic' trok toen 1.107.000 kijkers. Een enorm succes, wat andermaal bewijst dat de hypes rond andere Vlaamse films als 'Loft' en 'De helaasheid der dingen' géén toevaltreffers zijn. (Ik heb trouwens reeds kaarten om donderdag aanstaande 'De helaasheid ...' in de bioscoop te gaan bekijken).

Ook grappig was op zondagavond 'De Jaren Stillekes' met als onderwerp het "Eerste naakt op de Vlaamse TV". In het historische televisiejaar 1971, was er voor het eerst naakt te zien op de Vlaamse buis. Eerst nog in zwart-wit, namelijk op 11 april tijdens de laatste aflevering van 'Wij, Heren van Zichem'. En tot mijn verbazing was het niemand minder dan mijn tante Rita Lommée (op bovenstaande foto links, samen met mijn echtgenote), die toen in evakostuum de zee in liep. Het was allemaal nogal onduidelijk en wazig, maar voor mij een complete verrassing ! Toch vind ik het persoonlijk best leuk dat het eerste naakt in Vlaanderen verbonden blijft met onze familienaam ......

Veel meer belangstelling haalde het eerste naakt in full colour, met een flinke rel tot gevolg. Het betrof de clip van de populaire kleinkunstzangeres Mary Porcelijn, met haar nummer 'Erotissima' met een naaktscène om de zin 'Ik draag mijn naaktzijn als een kleed' te illustreren. Heel Vlaanderen stond op zijn kop ! Het grappigste was dat Mary niet zelf uit de kleren was gegaan, maar een stand-in, ene Monique (actrice van de KVS), gezien Mary zelf op de opnames niet aanwezig kon zijn. Maar dit deed niet af aan de schandaal-sfeer die volgde na de uitzending van de clip. Optredens werden afgezegd en haar carrière raakte in het slop. De toen lopende talkshow 'Mary's magazine', de eerste talkshow op de Vlaamse TV, kende ook al vlug een einde, door de naakt-affaire.

Antwerpen, het nieuwe San Francisco ?

Morgen, zondag 18 oktober, kunnen 388.104 Anwerpenaren 'ja' of ,neen' antwoorden op de vraag of hun stad een gunstig advies moet geven voor de bouwvergunning van de Oosterweelverbinding, inclusief het Lange Wapper-viaduct over de haven en een deel van de stad. Het is vervolgens aan de stad om een advies te bezorgen aan de Vlaamse regering.

In het weekblad 'Trends' van deze week werd de Lange Wapper beschreven als "een grote flopper". Eén van de argumenten die door de voorstanders van de brug naar voor worden gebracht is dat een mooie grote brug de uitstraling van Antwerpen ten goede zou komen. In het 'Laatste Nieuws' van vrijdag maakte columnist Sven Ornelis zelfs de vergelijking met San Francisco en de Golden Gate Bridge :

"De zon zat geweldig goed en het licht was nagenoeg perfect, en dat is daar redelijk uniek. De stad aan de baai lag nu eens niet in een bad van mist. En dat uitgerekend op die ene dag dat wij aan sightseeing konden doen, begin dit jaar. Een chauffeur bracht ons, over de gigantische brug, naar de overkant. En zo zagen we San Francisco vanuit de verte en vanuit de hoogte, met de Golden Gate Bridge als een lange, sierlijke arm, uitnodigend onze richting uit. Bijna zo mooi als een Lange Wapper in een dure vierkleurenfolder. Ja, het was een plaatje uit de duizend. 'Bam in your face.' De unieke schoonheid van een swingende stad die zich met een legendarische brug voorgoed vastklampt aan je geheugen. Geïnteresseerde sinjoren mogen me altijd mailen, ik kan hen een fantastisch fotootje in bijlage replyen. Een brug kan kunst zijn. Maar boven je hoofd, met de zon gesmoord en de smog van de wagens in je neus en je longen ? Met de skyline met de kathedraal doorkliefd als een dolk door een oude meester ? Het gezoem en gezucht van vracht en geld, van goocheltrucks vol buitenlandse chauffeurs die onze frisse lucht als een konijn in een hoed wegtoveren, en onze rust opstoken met hun dertigtonner diesels ? Ik mag het niet gedroomd hebben. Wat zou ik me druk maken wanneer één of andere onverlaat een betonnen pijler zo groot als een flatgebouw in mijn pelouse kwam planten, om een vals plafond vol verkeer boven m'n hoofd weg te leiden naar tijdwinst. Een Lange Wapper boven ons groene dorpje ? Die kans is klein, maar 'stel' ... Ik word de rebellenleider van 'het eekhoorn liberation front'. Geen brug was me te ver dan ... Echt ik ben zo blij dat ik geen Antwerpenaar ben. Ik zou het zo ongelofelijk hard niet weten ...."

Tot zover de Heer Ornelis, en eerlijk gezegd, ik ben ook blij dat ik geen Antwerpenaar ben, want ik zou het ook niet weten ! Persoonlijk ben ik van mening dat die Lange Wapper-brug wel iets heeft, en inderdaad zou passen in de rij van de Golden Gate Bridge, Brooklyn Bridge en andere beroemde bruggen. Anderzijds haat ik het tunnel systeem zoals dit in Brussel aangelegd is, om nog niet te spreken in naam van claustrofobe automobilisten. Maar goed : wat de gevolgen zijn voor de buurtbewoners van de eventuele brug, zoals lawaaihinder, vervuiling, enz. kan ik dan ook weer moeilijk inschatten. Ik herhaal, ik zou het dus eveneens ongelofelijk hard niet weten !

Op de foto hierboven zie je mijn echtgenote en mezelf deze zomer op de Golden Gate Bridge, met op de achtergrond het zicht op San Francisco, zoals hierboven gezegd "vanuit de verte en vanuit de hoogte".

Bank-faillissement op til in Nederland ?

In Nederland dreigt een nieuw bank-faillissement : de poging van eigenaar Dirk Scheringa om DSB Bank onder te brengen bij Nederlandse grootbanken is mislukt. Dat heeft hij donderdagnacht bekendgemaakt na ongeveer vijf uur onderhandelen op het hoofdkantoor van De Nederlandsche Bank (Bron : tijd.be)

Aan het overleg namen naast DSB Bank en de centrale bank van Nederland ook de zes grootste Nederlandse banken (ING Groep, Rabobank, SNS Reaal, Van Lanschot, ABN Amro en Fortis Bank Nederland) en het ministerie van Financiën deel.

Scheringa reageerde teleurgesteld. Hij zei nog een laatste strohalm te hebben. Een Amerikaanse partij zou nog belangstelling hebben in een overname. 'Stukken daarover dienen we mogelijk vrijdag in bij de rechtbank', aldus een aangeslagen Scheringa. Volgens de oprichter van DSB Bank gaat het om 'een Amerikaanse partij met een balans van 75 miljard euro met vestigingen in Europa'.

Het doek is nog niet gevallen, maar de kans dat een faillissement van DSB Bank kan worden afgewend, is klein, zo reageerde vakbondsbestuurder Carla Kiburg van FNV Bondgenoten.

Dit toont jammer genoeg nog maar eens aan dat de financiële crisis nog niet voorbij is ! Vraag is als minister van financiën Bos nog iets kan doen om de bank te redden. Hopelijk komt hij wat efficiënter uit de hoek dan tijdens het Fortis-debacle, want velen hebben heel slechte herinneringen over de wijze waarop Bos in dat dossier heeft gehandeld.

Bij ons is de bank nog het meest gekend als sponsor van voetbalploeg AZ Alkmaar (zie foto van Rode Duivel Moussa Dembele hierboven).

Mijn obsessie voor stropdassen

Ik heb persoonlijk twee vestimentaire verslavingen : ik verzamel stropdassen en Hard Rock Café T-shirts .... Ik geef het toe : A past totaal niet bij B, maar ik draag ze dan ook nooit tesamen :-)

In mijn huidige functie wordt van mij verwacht dat ik meestal opdraaf in maatpak en das, en ik moet toegeven dat stropdassen dan ook een obsessie geworden zijn. De laatste keer dat ik ze geteld heb liggen er een 80-tal in mijn kleerkast. Daarbij had ik wel een probleem : ik kan niet zo goed dassen knopen. Vroeger was dat geen probleem : mijn vader maakte een hele mooie dubbele knoop, dus als ik een nieuw exemplaar op de kop had getikt ging ik altijd eens bij hem langs om hem te laten knopen.

Nu is mijn vader vorig jaar overleden, dus daar kan ik er niet meer voor terecht. Vorige zaterdag had ik een nieuw exemplaar gekocht (modieus paars), en mijn echtgenote had hem meegenomen naar mijn schoonvader om hem te laten knopen. Toegegeven : het was een prachtige knoop, maar toen ik hem deze morgen aandeed bleek hij te lang te zijn. Ook hier ben ik geobsedeerd : een das moet de perfecte juiste lengte hebben, hij moet altijd juist tot op de broeksriem komen. Anders voel ik mij niet goed in mijn vel.

Gefrustreerd heb ik dan deze morgen een aantal knoop-richtlijnen opgezocht op het internet en ik ben er dan ook in geslaagd om zelf een hele mooie "duitse knoop" (zie tekening hierboven) in elkaar te knutselen.

Erg hé : je moet bijna 50 jaar geworden zijn om eindelijk zelf je das te kunnen knopen. Maar goed : dit heb ik nu ook onder de knie ! "It's a small step", maar wel een belangrijke in mijn vestimentair bestaan ! 

Begroting

De grote lijnen van de federale begroting zijn bekend. En de conclusie die we daaruit kunnen trekken : het lijkt nergens op ! Maar hadden we het anders verwacht ?????

Eerst en vooral is er de bijdrage die de banken moeten leveren. De banken en verzekeraars betalen voor de overheidsgarantie dat ze worden gered als ze in problemen komen. Vooral voor de instellingen die het voorbije jaar géén overheidssteun kregen, is dat een regelrechte schande !!!! Banken die vorig jaar geen beroep hebben gedaan op de overheid, dank zij een goed beleid werden plots geconfronteerd met wat men op zijn minst “oneerlijke concurrentie” kan noemen. Ze konden in vele gevallen budgettair niet op tegen de rentevoeten die door andere financiële instellingen werden geboden, en dit heel dikwijls door concurrenten die door de staat waren gesponsord. Dat die banken indertijd moesten worden gered, daar heb ik geen enkel probleem mee. Maar laat die banken dan ook betalen voor de put in de begroting waaruit ze recent grote sommen hebben ontvangen. Banken die zelf hun problemen (als die er al waren) hebben opgelost, zoals bijv. Argenta en de Bank van de Post moeten nu opdraaien voor de problemen van om er maar enkele te noemen : Fortis, Dexia en KBC !

Bovendien zijn de bedragen die de banken moeten ophoesten aan de hoge kant (= understatement), en de heffing gebeurt dan nog eens op basis van het spaargeld dat de banken hebben uitstaan. Is dit niet juist wat de banken zich eerst en vooral (in tegenstelling tot vroeger) op moeten concentreren : spaarcenten van de particulieren binnenhalen en investeren teneinde de economie uit het slop te halen ?

Volgens sommigen zijn de hogere accijnzen diesel wel verdedigbaar. Ze bevorderen de volksgezondheid en het milieu, bla bla bla. Alsof er één politieker is die zijn slaap laat voor de volksgezondheid en het milieu !

Ook worden nu de bedrijfsauto's nieuwe cash cows voor de staat. Dan moet deze staat ook eens in eigen boezem kijken. Hoe zit het met de wagens van ministers, hooggeplaatste funcitionarissen enz. Sommige generaals (alsook lagere officieren) in het leger hebben meerdere chauffeurs die hen thuis komen ophalen, rondrijden en terug naar huis brengen. Wordt dit ook als voordeel in natura belast ? Deze dienstwagens worden door onze economie betaald, net zoals de chauffeurs. Kunnen generaals en hogere functionarissen niet zelf aan het stuur zitten.

De belastingsverhoging voor bedrijfswagens is beslist door mensen die geen weet hebben van hoe ondernemers, bedrijfsleiders en kaderleden moeten omgaan met motivatie van zichzelf en hun mensen. Ik denk dat dat meer kost aan bijkomende frustraties bij diegenen die erdoor getroffen worden dan het kan opbrengen. Ze weten blijkbaar heel goed wat ze moeten doen om ondernemend gedrag nog meer te fnuiken dan het tot nu toe al het geval is. Het is intussen duidelijk dat politici die roepen om meer ondernemerschap helemaal niet weten wat ondernemen en ondernemerschap is !

De verlenging van sommige relancemaatregelen is dan volgens mij wel een – eenzame - goede maatregel. Dat de bouwsector nog tot 31 maart kan genieten van verlaagde btw is goed voor een belangrijke investeringssector. De bouw is al altijd de voortrekker geweest bij de verbetering van de economie, die we nu zo dringend nodig hebben !

Energiereus GDF Suez daarentegen komt er meer dan goedkoop vanaf. De energiereus liet eerder al weten dat ze bereid is 170 miljoen euro te betalen als de drie oudste kerncentrales in ons land langer mogen openblijven. Kon er dan geen extra inspanning van af ????

En dan is er nog de btw-verlaging voor de horeca. De horeca heeft al laten weten dat ze niet verwacht dat daardoor de prijzen voor de klanten zullen dalen, wat in Frankrijk bij een gelijkaardige maatregel wel MOEST ! Als er hierdoor veel mensen extra zullen worden aangeworven valt ook nog af te wachten. Alweer is Jan met de pet de pineut : de cafébaas en de restauranthouder krijgen een cadeau, maar onze Jan mag zijn pintje minstens even duur betalen.

In tegenstelling tot de bouw gaat het bovendien niet om een tijdelijke relancemaatregel, maar om een algemene belastingverlaging. Waarom moeten alle andere bedrijven hun duit inleveren via de beperkingen op de notionele intrestaftrek, maar krijgt de horeca een cadeau?

We kunnen alleen maar concluderen : de regering is streng voor de banken, de tabaksgebruikers en de automobilisten (dieselrijders & firmawagens), en heel wat minder streng voor GDF Suez en voor de horeca. Maar ze is vooral minder streng voor zichzelf : het gat in de begroting is voor 2/3de gevuld via belastinginkomsten, slecht voor 1/3de dankzij een slankere overheid. Bovendien is het de vraag als inkomsten via banken en via GDF Suez (Electrabel) niet gewoon zullen worden doorgerekend aan de particulier. En is het nu niet in de eerste plaats de particulier die via zijn koopkracht (of wat er van overblijft) de economie moet doen herleven ?

Fifty in 2009 : Me and ...

... Holle Bolle Gijs. Dit maal geen mens van vlees en bloed, maar een Nederlandse leukerd : de bekendste papierverslindende vuilnisbak 'Holle Bolle Gijs' is 50 jaar geworden. In 1959 riep de prullenbak van de Efteling voor het eerst 'Papierrr hierrr'. "Jaarlijks hadden we toen 700.000 bezoekers", luidt het in het Nederlandse pretpark. "Al die mensen produceerden zeer veel afval en we hadden enkel vuilnisbakken met daarop Klein Duimpje. Die deden niet afdoende hun werk. Daarom zochten we iets dat de kinderen aansprak, iets leuks. Dat werd 'Holle Bolle Gijs', een papierbak met een schrokkige zuigkracht. De kinderen zochten zelfs naar afval om 'dank u wel' te horen. Op zeker moment moesten we maatregelen treffen omdat de kinderen geen afval meer vonden, en de bladeren van de bomen begonnen te trekken." (Bron : Het Laatste Nieuws)

Net zoals zo vele Vlamingen heb ik zelf ook diverse keren de Efteling in Kaatsheuvel bezocht. Eerst op schoolreis toen ik zelf nog in de lagere school zat, en later toen mijn zoon nog een 'zoontje' was. We gingen er onder andere naar de shows van Samson en Gert kijken (met een persoonlijke ontmoeting met Gert Verhulst er bovenop), en verbleven zelfs eens in het toen nog gloednieuwe Efteling hotel. Nu is het alweer een tijdje geleden dat we er nog geweest zijn, en een volgend bezoek zit er niet meteen aan te komen. Misschien als er kleinkinderen zijn .... Maar ik denk niet dat dit voor heel meteen zal zijn !

Verslag reis USA - Part 26

700 arme Amerikanen wonen in riolen onder gokstad Las Vegas 

Het is de gokstad van de glitter en glamour. Het is ook de stad met de duurste hotelkamers van de wereld maar onder de grond in Las Vegas leven niet alleen ratten. Ook mensen van vlees en bloed, zoals Steven en Kathryn. Het koppel woont samen met nog honderden stellen in de riolen van de stad. Het contrast met de prachtgebouwen bovengronds kan nauwelijks groter zijn en toch zijn ook zij gelukkig. "We pikken een graantje mee in de casino's en slapen in riolen", vertelt het koppel.

Geld zoeken in casino's
Een keuken, een slaapkamer en gemeubileerde ruimte met in de boekenkast de biografie van Frank Sinatra. Het lijkt op een doorsnee woonst van een Amerikaans gezin maar schijn bedriegt, zeker in de gokstad Las Vegas. Steven en Kathryn hebben hun woonst zo knus mogelijk ingericht in de wirwar van riolen en ze delen het met honderd anderen in hun eigen samenleving. Als het koppel uit het hoofd boven de grond steekt, dan schuimen de twee de gokplaatsen af op zoek naar resterende muntjes of spelkrediet achtergelaten door stomdronken gokkers, op één van de duizenden gokautomaten. Zo gokken ze op hun beurt hun bestaan bij elkaar. Net genoeg om te overleven in de donkere spelonken. Het is een riscovol bestaan. De kans op ziektes of beten van gevaarlijke spinnen is er groot en ze kunnen op een dag ook verrast worden door het wassende water.

Genoeg geld voor ontspanning
Het stel woont net onder Ceasar's Palace, een van de bekendste gokholen van de wereld. Steven Dommermuth leidt een journalist van The Sun rond in zijn opmerkelijke woonst. "We doen vooral een beroep op onze verbeelding. De spullen die hier staan werden allemaal weggegooid. De rommel van een ander is goud voor ons", lacht Steven. "We gaan de spullen ophalen als het donker is want het blijft toch een beetje gênant." Verder in de riolen hebben de bewoners een heuse kunstgalerij gebouwd. Ook al bevalt het leven hem wel, toch wil de jongeman weer bovengronds aan de bak geraken. Twee jaar terug verloor hij zijn job als receptionist in een hotel. De Amerikaan was toen aan heroïne verslaafd. Vandaag leeft hij van het geld dat hij vinden kan. "Normaal vergaar ik zo'n twintig dollar per nacht maar ik heb ook al eens 997 dollar gevonden op een gokautomaat." Het geld besteedt hij niet alleen aan eten en drank maar ook aan ontspanning. "Gisteravond ben ik naar de cinema geweest, ik heb de nieuwe Tarantino gezien in Palms Hotel. Ja, Inglorious Bastards was een goeie film."

"Politie laat ons hier met rust"
De rioolbevolking van Las Vegas wordt geraamd op 700 en vaak leven ze van het geld of het krediet dat gokkers achterlaten op automaten. Anderen komen dan weer aan de kost als bedelaar of schuimen gewoon vuilnisbakken af op zoek naar voedsel om te overleven. In totaal telt de stad 500 kilometer riolering. Een ander koppel is Amy en Jr. Ze leven er al twee jaar lang als ratten. Het stel kwam met hoge verwachtingen naar Las Vegas op zoek naar werk in een van de prachtige hotels of casino's maar het draaide even anders uit. "Ik ben hier nu al twee jaar", aldus Amy (33). "We leefden bij mijn moeder in Californië maar haar huis zat vol en we moesten opstappen. Ik hoorde dat het jobaanbod in Las Vegas haast oneindig was en we waagden onze kans maar het was hard. We vonden niet meteen werk en sliepen na een tijdje in deurportalen. Op een dag hebben we een andere kerel ontmoet die hier al woonde. Hij sprak ons over het ondergrondse leven en zo zijn we hier beland." Ook zij heeft haar plekje gezellig ingericht. "Ik heb hier mijn boeken en cd's maar ook nog kleren en een foto van mijn zoontje. Hij was amper vier maanden oud toen hij elf jaar geleden vermoord werd", aldus Amy. "Het leven valt hier nog best mee. Het is alleen oppassen geblazen voor het wassende water en de gevaarlijke spinnen. Hier leven is zoveel beter dan gewoon op straat. De politie laat je hier met rust en we krijgen ook steun van de andere rioolbewoners. Toch hoop ik dat ik op een dag weer uit de riolen kan kruipen en bovengronds opnieuw een normaal leven kan leiden. Het liefst van al in Las Vegas, ik hou van deze stad."

Trouwen in Las Vegas
En daar heeft ze nog een goede reden voor. Amy stapte het voorbije jaar precies op Valentijn in het huwelijksbootje met Jr. in een van de populairste trouwkapellen van de gokstad. "We gaven elkaar het jawoord in de Shalimarkapel en daarna trokken we naar een McDonald's voor een etentje. We werden samen dronken en deden dan wat elk pas gehuwd stel doet tijdens de huwelijksnacht, alleen niet in een hotel maar hier in onze riolen", lacht Jr.

Economische crisis
De economische crisis maakt het leven van de rioolbewoners nog harder. Even verderop zit Jamie. Hij toont fier een armband waarmee hij gratis eten kan in een hotel. "Ik werkte in een hotel maar de sector werd hard getroffen en nu zit ik hier. Ik probeer een nieuwe job te vinden maar het lukt niet. Ook ik ga nu op zoek naar overgebleven spelkrediet of muntjes op automaten maar ook daar wordt de concurrentie groter. Je ziet steeds meer ouderen hetzelfde doen. Ook zij krijgen het steeds lastiger om rond te komen.

Schrijver met gouden hart
De tunnelbewoners kunnen alvast rekenen op de steun van Matthew O'Brien. De publicist schreef een boek over het leven in de riolen van Las Vegas en stichtte een liefdadigheidsvereniging. "Ik probeer vooral om sociale werkers mee te nemen naar de riolen. Ik toon hen het ondergrondse complex en laat ze kennis maken met de mensen die er leven en ze helpen de bewoners", vertelt O'Brien. "We hebben ook al een vijftien tal mensen in echte huizen kunnen onderbrengen maar de meesten weigeren hulp. Ze staan op hun vrijheid en willen in de riolen blijven, ook al omdat de meesten hun verslavingen niet willen opgeven. Ze zijn ook vaak bang voor het echte leven bovengronds." Ook hij beseft het gevaar van het leven ondergronds. "Het regent niet zo vaak in Nevada maar als het gebeurt dan lopen de riolen snel vol. De laatste twintig jaar zijn er zeker twintig van de rioolbewoners verdronken. Ook Steven en Kathryn mogen beweren dat ze een thuis hebben maar dat is relatief. Als het eventjes regent dan staat alles zo onder water en dan kan je wat ze hebben, geen thuis noemen maar gewoon een riool", besluit O'Brien. (Bron : HLN.be)

Foto hierboven : Steven en Kathryn in hun slaapkamer onder Ceasar's Palace.

Verslag reis USA - Part 25

De duurste hotelkamers van Las Vegas 

In Las Vegas zien ze de dingen graag groot. De gokpaleizen, de shows, de kitch en vooral het bedrag dat u er achterlaat. Wie geld te veel heeft en dat niet allemaal wil uitgeven in de casino's, kan het ook spenderen aan ongelooflijk luxueuze hotelkamers. Fox News zette de waanzinnigste en duurste hotelkamers op een rij.

Palms Place Hotel en Spa
Het Palms Place Hotel en Spa heeft luxueuze penthouses in een hotel zonder casino. De rust in de lobby contrasteert hevig met het lawaai van de gokautomaten, en de penthouses van het hotel zijn ingericht volgens een bepaald thema. Zo bevat de rood en wit ingerichte Hugh Hefner Sky Villa kunst die werd uitgekozen door de Playboybaas zelf. Geheel in het thema vind je in de slaapkamer een groot ronddraaiend bed en spiegels op het plafond.

De Hardwood Suite is dan weer de hemel voor basketliefhebbers, en bevat een half basketbalveld en overal ringen. Er zitten meerdere opklapbare bedden in de muren, zodat je kan slapen waar je maar wil, en bij het ontwaken meteen een balletje kan gooien.

Daarnaast zijn er nog suites met twee bowlingbanen, DJ-apparatuur en strippalen. Alle suites hebben een haardvuur en een volledig ingerichte keuken. De gewone suites kosten zo'n 9.000 dollar (6.100 euro) per nacht tijdens het weekend, maar een klepper als de Hugh Hefner Sky Villa is met 40.000 dollar (27.000 euro) per nacht de duurste van de hele Las Vegas Strip. Voor dat bedrag heb je wel een zwembad met het Playboylogo, een massagekamer, een eigen filmzaal, een privéfitness, een jacuzzi voor acht personen en een sauna. De suite is 929 vierkante meter groot.

Caesars Palace
De Duplex Suite in Caesars Palace (zie eigen foto) is 167 vierkante meter groot, en kost 3.500 dollar (2.400 euro) per nacht. De suite, waarin in 1988 een scène uit 'Rain Man' werd opgenomen, bevat een piano en biedt een spectaculair uitzicht op de Strip. In de enorme zetels passen twaalf mensen, en er zijn naast de twee 'master suites' nog twee aparte slaapkamers. In de suite staan tien tv's, waarvan sommigen zijn ingebouwd in de spiegels van de badkamers. Alle elektronica wordt bediend met aanraakschermen.

MGM Grand
De Skylofts van het MGM Grand kosten 'slechts' 600 dollar (400 euro) per nacht voor suites met één slaapkamer. Voor suites met drie slaapkamers tel je tot 10.000 dollar (6.800 euro) neer. De grootte varieert van 130 vierkante meter tot een slordige 560. Elke loft is uitgerust met de nieuwste technologie, zoals 'docking stations' voor iPods. Alle elektronica, de gordijnen en de lichten worden bediend met een afstandsbediening, en de klok rond zijn butlers beschikbaar om je bagage in en uit te pakken. Wie dat wil, kan op de luchthaven worden opgepikt in een Maybach uit 62. Gasten kunnen bovendien beschikken over films, spelconsoles, laptops, etc.

Wynn Las Vegas
De Salon Suite heeft een private massagekamer en een uitgebreide woonkamer met een adembenemend zicht op de Strip door ramen die reiken van de vloer tot aan het plafond. De badkamers hebben marmeren vloeren en unieke voorzieningen die gemaakt zijn uit bamboe. Uiteraard zijn massage, hand-en voetverzorging en een knipbeurt beschikbaar op de kamer. De suites kosten zo'n 750 dollar (500 euro) en zijn zo'n 170 vierkanten meter groot.

Bellagio
De Chairman Suite van het Bellagio kost maar liefst 6.000 dollar (4.000 euro) per nacht, en is 370 vierkante meter groot. Het plafond is 4,3 meter hoog en heeft twee hoofdslaapkamers, een solarium en bubbelbaden met zicht op de stad. Elke suite heeft vijf tv's, waaronder twee plasmaschermen van 50 inch, en uiteraard wordt alles in de kamer geregeld met een afstandsbediening. Klanten worden gratis met de limo afgehaald op de luchthaven. Waar wacht je op?

Bekend maar niet gezond (vervolg)

Dezelfde titel van dit bericht heb ik enige tijd geleden al eens gebruikt toen nogal wat bekende mensen (o.a. Michael Jackson) op korte tijd kwamen te overlijden.

Nu heeft opnieuw iemand de pijp aan Maarten gegeven, die nogal wat herinneringen bij mij oproept, namelijk Patrick Swayze.

Hij blijft vooral in mijn herinnering voor zijn rol in "North and South" een televisiereeks (1985) over de Amerikaanse Burgeroorlog (op de foto uit die reeks ziet U Patrick Swayze links). Bij het grote publiek staat hij vooral bekend voor zijn rol van dansleraar in "Dirty Dancing" (1987) en zijn rol in "Ghost" (1990) aan de zijde van de bloedmooie Demi Moore.

Op 5 maart 2008 werd door een woordvoerder van Swayze bekendgemaakt dat hij alvleesklierkanker had. De woordvoerder ontkende dat de acteur nog maar kort te leven zou hebben. Swayze reageerde op dat moment goed op de behandeling en kon zijn dagelijkse werkzaamheden voortzetten. Zijn toestand verslechterde echter en anderhalf jaar later, op 14 september laatstleden, overleed Swayze op 57-jarige leeftijd.

Het verschrikkelijke kanker-beest heeft dus nogmaals toegeslagen, en zo verdwijnt opnieuw op veel te jonge leeftijd, een icoon waar ik goede herinneringen aan had !

I look in the mirror and all I see
Is a young old man with only a dream
Am I just fooling myself
That she'll stop the pain
Living without her
I'd go insane

(Uit "She's like the wind" van Patrick Swayze)

Kim Possible !!!

We weten het ondertussen allemaal : Kim Clijsters heeft het onmogelijke toch gedaan. Het was niet "impossible", maar KIM POSSIBLE !

De lofzang laat ik bij deze over aan de internationale pers :

'Kim Kong' Clijsters heeft haar rentree in New York niet gemist. Op de plek waar ze haar enige Grand Slam won alvorens het tennis vaarwel te zeggen, ontdeed ze zich van de Deense Caroline Wozniacki. Na vier jaar is 'Kim Possible', zoals de vrienden haar noemen, opnieuw de koningin van New York. (Il Corriere Dello Sport, Italië)

Clijsters mepte zich definitief de geschiedenisboeken van het tennis in. Eerst als frivole tiener die zonder complexen de top bestormde en daar ook lang bleef kamperen, nu als 'Comeback Mama' die de tenniswereld in amper haar derde tornooi met verstomming slaat. Wat betreft Grand Slams nu al met hetzelfde resultaat. Het wordt volgend jaar reikhalzend uitkijken of Kim daar ook Melbourne, Parijs of London kan aan toevoegen. (Algemeen Dagblad, Nederland)

Raad eens wat mama voor je heeft, sweatee ? Een grandslamtitel ! Kim Clijsters schommelde de baby in één arm, de trofee in de andere. De vreugde van het moederschap, de vreugde van het winnen van de US Open. (Persagentschap AP, USA)

Wat voorafging ......

'I swear to God, I'm gonna f*cking take this f*cking ball and shove it down your f*cking throat, you hear that ?'

Dit is wat Serena Williams volgens de Amerikaanse media zou geroepen hebben tegen de over-ijverige lijnrechter die een voetfout meende opgemerkt te hebben bij de tweede opslag van Serena. Op dat ogenblik stond Kim Clijsters bij een 6-4, 6-5 stand op de service van Williams op twee punten (15-30) van de overwinning in de halve finale van de US Open.

Vanzelfsprekend rapporteerde de lijnrechter de bedreiging aan de stoelscheidsrechter die, in samenspraak met de referee, Williams een tweede waarschuwing - na de eerste set had ze ook al haar racket aan gruzelementen geslagen - en daardoor een strafpunt toekende. Daar het op matchpunt gebeurde betekende dat meteen ook het einde van de wedstrijd.

Mooi voor Kim, die zo meteen in de finale zat, alhoewel dit ook wel een beetje een zielig einde van de wedstrijd betekende. Onze Belgische trots kon zo een meesterlijke prestatie niet in een emotievolle vreugde-uitbarsting omzetten ...

Enkele persoonlijke bedenkingen bij dit alles :

* Wat Serena betreft : eigen schuld, dikke bult ! In tennis gelden andere regels dan bijvoorbeeld voetbal, en een beetje respect en blijk van opvoeding wordt van spelers en speelsters verwacht. Ze kon moeilijk verwachten dat dergelijke uitlatingen zonder gevolg zouden blijven.

* Wat de lijnrechter betreft : persoonlijk leek het mij geen goed idee om op zo'n cruciaal moment in de wedstrijd een voetfout te gaan roepen. De overtreder in kwestie doet er niet bepaald veel voordeel mee, en het kan alleen maar leiden tot frustraties, en speculaties aangaande partijdigheid.

* Afgezien van de twee bovenste opmerkingen, werd bij dit gebeuren weer eens bewezen hoe preuts de Amerikaanse maatschappij nog steeds is : op de Amerikaanse tv-zender CBS werd de fase enkele keren zonder geluid - wegens de godslastering - heruitgezonden.

Verslag reis USA - Part 24

MGM Grand @ Las Vegas 

MGM Grand hotel was tot 1980 gesitueerd op de plaats waar nu het 'Bally's hotel' staat. Na de brand in 1980 is het hotel verhuisd naar de huidige plaats en is in 1993 geopend. De eigenaar van het hotel is de MGM Mirage Group.

Het hotel heeft een oppervlakte van ongeveer 46 ha, en 5044 kamer, waardoor het bij opening de titel van het grootste hotel ter wereld overnam van Excalibur. Het thema van het groene MGM Grand hotel zijn de MGM films. Voor het hotel staat de 15 meter hoge, uit brons gemaakte, leeuw Leo, het symbool van de MGM-filmstudio's. MGM Grand Hotel ligt tussen het Tropicana hotel en het Planet Hollywood Hotel en het ligt tegenover het New New York New York hotel.

MGM Grand noemt zich ook wel de "The City of Entertainment". Behalve dat ze het grootste casino van Las Vegas hebben (een vloeroppervlakte van 16.000 vierkante meter en 3500 gokkasten), staat MGM Grand ook bekend om haar grote concerten van wereldberoemde artiesten (o.a. Elton John en The Rolling Stones) en belangrijke sportevenementen waaronder het wereldkampioenschap boksen en tennis. Het hotel heeft negen restaurants, verscheidene winkels en twee nachtclubs.

MGM Grand heeft ook echte leeuwen, deze kan je gratis bezichtigen, van 11 uur 's morgens tot 11 uur 's avonds, bij de Grand Lion Habitat.

Nine-eleven 2009 : Pieter becomes "Master Pieter"

Deze week was een hectische voor onze zoon Pieter (op de foto met zijn vriendin Fem op een feestje vorige zaterdag in Antwerpen). Maandag en dinsdag werd zijn gloednieuw appartementje in Gent door mezelf, mijn echtgenote en mijn schoonvader ingericht (Pieter en Fem hebben als jobstudenten weinig mogelijkheid tot verlof), waardoor hij nu vermoedelijk definitief "het huis uit is". (Hoewel dat al een jaar of vijf door peda en kot min of meer het geval was).

Er waren deze week ook nog een aantal sollicitaties voor een definitieve job, waarbij één en ander nu toch echt de goede richting uitgaat. Alhoewel : hier wordt geen vel meer verkocht voordat er definitief een beer geschoten is !!!

Het belangrijkste gebeurde echter vrijdag : de proclamatie met de uitslagen van de laatstejaars Economica aan de Koninklijke Universiteit Leuven. Opnieuw kon Pieter niet aanwezig zijn gezien zijn vakantiejob (bij Thomas Cook in Zwijnaarde, voor de geïnteresseerden), en dus werden de honeurs maar waargenomen door mijn echtgenote Katrien. Zij was dus de eerste die mocht vernemen wat we eigenlijk al zo goed als zeker wisten : Pieter is geslaagd en is nu officieel "Master in de Toegepaste Economische Wetenschappen" !

Zoals de rector in zijn gelegenheidstoespraak zegde : acht jaar na de onvergetelijke "nine-eleven", zal 11 september 2009 voor deze lichting studenten in het geheugen gegrift blijven als de dag waarop ze officieel afstudeerden ....

In ieder geval is hier voor onze Pieter een hele dikke Proficiat aan de orde. Het zal wel een leuke studententijd geweest zijn, die twee jaar in Kortrijk en de drie jaar in Leuven (of ten minste, dat hoop ik toch), maar het behalen van het diploma heeft ook het nodige bloed, zweet en tranen gekost. Ikzelf heb een bachelor-diploma in een economische richting op zak, en heb ook een loopbaan achter de rug die voor een groot stuk als "toegepaste economie" kan omschreven worden. Maar als ik zijn cursussen van het laatste jaar of zijn thesis doorblader, dan moet ik toch toegeven dat we hier spreken over een meer dan serieus studie-niveau.

Toch mogen een aantal andere mensen hier ook wel even in het zonnetje worden geplaatst. Vijf jaar universitaire studies zijn onmogelijk zonder financiële, logistieke en (in vele gevallen vooral) morele steun van het thuisfront. Ik durf te zeggen dat dit diploma ook een attest "geslaagd" inhoudt voor mezelf en - vooral - mijn echtgenote. Vele ritten naar Kortrijk en Leuven, inrichten en bemeubelen van peda-kamer en kot, vele valiezen maken, maaltijden klaarmaken, invriezen en meegeven, af en toe in de mate van het mogelijke wat helpen bij het studeren, op moeilijke momenten de bemoedigende woorden zoeken tijdens een GSM-gesprek, enzovoort, enzoverder, het hoort er allemaal bij !

En dan plots, na 21 jaar "school lopen" (een jaar lenteklasje, die jaar kleuterschool, zes jaar lagere school, dat alles in Varsenare, zes jaar middelbare school in Brugge, twee jaar KULAK in Kortrijk en drie jaar KUL in Leuven) is alweer een - belangrijk - hoofdstuk in ons leven afgesloten. Belangrijk natuurlijk in ons leven, maar nog veel belangrijker in dat van Pieter die nu opnieuw voor een grote poort staat. Wat achter die poort ligt valt af te wachten, maar we hopen dat hij daar zijn vele dromen kan waarmaken. Het is hem in ieder geval van harte gegund !

Bij het bedanken mag ik in dit berichtje ook zeker Pieter's vriendin FEM niet vergeten. Zeker in zijn "laatste rechte lijn", het afwerken van zijn thesis, heeft zij hem heel hard gesteund, waarvoor ook graag onze dank.

Maar uiteraard : "The man of the moment" is en blijft Pieter. Iedereen mag hem steunen op alle mogelijke en onmogelijke manieren, uiteindelijk moet hij het afmaken. Een beetje zoals de spits die de voorzetten krijgt, maar uiteindelijk de doelpunten moet afmaken. Pieter heeft de nodige doelpunten gescoord. De Master-titel is dubbel en dik verdiend !

Alzo sprak een trotse vader !

Does 'Comeback Mom' go all the way ????

De laatste dagen was bovenstaand beeld zowat het enige wat tijdens de Belgische normale uren te bekijken was van de US Open. Maar vorige nacht was er wel degelijk vuurwerk in New York.

Kim Clijsters zorgde voor het onmogelijk geachte : ze versloeg topfavoriete Serena Williams in de halve finale, en staat daarmee meteen in de finale van haar amper derde tornooi sedert haar comeback. Ik heb net nog de beelden gezien van het ietwat bizarre einde van de wedstrijd van Kim, maar dit doet niets af van haar onvoorstelbare prestatie.

Hopelijk maakt ze het nu af in de finale tegen de ietwat onverwachte tennisbabe Caroline Wozniacki, die onze andere landgenote, Yanina Wickmayer in de halve finale versloeg. Jammer voor Yanina, maar ook zij heeft een dijk van een prestatie neergezet in deze US Open, en ik ga er van uit dat we nog veel plezier zullen beleven aan deze jonge atlete.

Onze Belgische tennismeisjes bewijzen nogmaals hoe ons klein land groot kan zijn ! Aan onze voetballers, politiekers en zo vele anderen om daar een voorbeeld aan te nemen !

Geen das meer op kantoor ?

Franse werknemers moeten wegens besmettingsgevaar noodgedwongen zonder das naar het werk. De reden?

Onze zuiderburen nemen steeds meer drastische maatregelen tegen de Mexicaanse griep. Eerst werd kussen verboden, nu mogen werknemers van een verzekeringsmaatschappij in de Franse hoofdstad zelfs geen dassen meer dragen.

Dassen worden niet zo vaak gewassen en daarom beschouwt de bedrijfsleider ze als een mogelijke bron van besmetting. De zevenhonderd werknemers zouden zich netjes aan de maatregel houden. (Bron : jobat.be)

Verslag reis USA - Part 23

Bellagio @ Las Vegas 

Het Bellagio is een luxehotel, in 1993 gebouwd door Mirage Resorts Inc., de firma van Steve Wynn, op de plaats waar eens het Dunes hotel en casino stond. Het totale kostenplaatje bedroeg 1,6 miljard dollar.

Het hotel telt 3000 kamers en stelt ongeveer 10.000 mensen tewerk.

Het thema van het hotel is de Italiaanse plaats Bellagio langs het Comomeer gelegen. Voor het hotel ligt het "Comomeer", met een grootte van 3 hectare en waarin een groot aantal fonteinen zijn gemonteerd. De aanleg van deze fonteinen, die tot 70 meter hoog spuiten, heeft 53 miljoen dollar gekost. De "Fountains of Bellagio" dansen synchroon op de muziek.

In de herfst van 2006 werd het casino gerenoveerd. Ook de uniformen werden vernieuwd, in een nieuwe moderne blauwe kleur.

In de lobby van het Bellagio hangt aan het plafond over een oppervlak van 190 m² een indrukwekkende compositie van meer dan 2000 handgeblazen glazen bloemen, "Dale Chihuly's Fiori di Como" genaamd.

Het hotel werd vooral beroemd door de film "Ocean's 11" met o.a. George Clooney, Brad Pitt en Matt Damon.

Verslag reis USA - Part 22

The Venetian @ Las Vegas 

Het mooiste en tevens duurste hotel in Las Vegas is The Venetian Resort Hotel Casino, aan Sands Avenue met een Venetiaans thema. The Venetian is eigendom van en wordt beheerd door de Las Vegas Sands Corperation.

The Venetian heeft 4049 suites en een 11.148 m² groot casino. Het ligt aan de oostelijke kant van de Strip, tussen Harrah's en Wynn Las Vegas. Het meest spectaculaire is wat je op de eerste verdieping aantreft : een volledige replica van Venetië, met kanalen die bevaard worden. Ook het plafond is beroemd omdat als je eronder loopt je de indruk krijgt dat de wolken met je meebewegen, en dat het altijd een zonnige dag is.

Replica van de Campanile en de Rialto brug, buiten aan de ingang van het Venetian hotel.

Verslag reis USA - Part 21

That's what you get from waking up in Vegas (*)

Je bent jong en je wilt wat .... Wat dacht je van genieten van de zon en de hitte (we haalden steeds meer dan 40° in Vegas, dag en nacht), met een Amerikaans biertje in de hand aan het zwembad van het hotel ?

Zoonlief vergeet duidelijk even de nog aankomende taken om zijn universiteitsdiploma te halen, en neemt het er goed van. De boog kan nu éénmaal niet altijd gespannen staan hé. Na deze zomer begint het echte leven : gedaan met de studententijd, nu komt werken, verantwoordelijkheden e.d. er aan. Je zou voor minder het zomers gevoel nog eens extra opsnuiven !

Na de zomer is het :

Shut up and put your money where your mouth is
That's what you get for waking up in Vegas
Get up and shake the glitter off your clothes now
That's what you get for waking up in Vegas

(*) De clip van die song (klik hier) is een leuke illustratie van de Vegas-sfeer.

Verslag reis USA - Part 20

Excalibur Hotel @ Las Vegas

We overleefden uiteindelijk ook de tocht door Death Valley en arriveerden in Las Vegas (Spaans voor "De Weilanden"). Las Vegas is gesticht in 1905, en werd officieel benoemd tot stad in 1911. Het is vooral bekend vanwege zijn extravagante casino's en hotels en is te herkennen aan de vele neonverlichtingen. Tegenwoordig is de stad ook de grootste stad van Nevada met een inwonertal van 518.000 in 2003 en een inwonertal voor de gehele agglomeratie van 2 miljoen (schatting 2005).

Er zijn honderden hotels, de bekendste bevinden zich aan de strip, een 4 mijl (6,4 km) lang stuk van Las Vegas Boulevard. Las Vegas is sinds een aantal jaren de grootste amusementsindustrie ter wereld. De stad mét omringende gemeenten zoals Henderson behoort tot de snelst groeiende steden in de Verenigde Staten.

We hadden voor twee nachten kamers gereserveerd in Excalibur Hotel and Casino, eveneens gelegen aan de Strip. Het heeft 4.008 kamers en 9.290 m2 speelruimte, en was bij de opening het grootste hotel ter wereld. Het is eigendom van en wordt beheerd door de MGM Mirage Group.

Excalibur, vernoemd naar het legendarische zwaard van King Arthur, gebruikt het King Arthur thema op verschillende manieren. De gevel is een gestileerde afbeelding van een kasteel. Tot 2007, speelde een tovenaarachtig figuur Merlijn vanuit een hoge toren. De stijl van het hotel is sterk gebaseerd op het kasteel van Carcassonne in Frankrijk.

Excalibur is gelegen aan de Tropicana Avenue - Las Vegas Boulevard kruising. De kruising is zo druk dat het voetgangers niet is toegestaan de straat op straatniveau over te steken. In plaats daarvan is Excalibur verbonden via voetgangers bruggen over de weg heen. Ook is er een gratis tram die Excalibur verbindt met Luxor en Mandalay Bay, die eveneens worden beheerd door de MGM Mirage Group.

Het hotel heeft in totaal zeven Restaurants, waarvan we "Regale Retaurante Italiano" en het "Roundtable Buffet" bezochten. Vooral dat laatste is echt een aanrader. Voor 25 dollar per persoon eet je "all you can", zowel ontbijt, lunch als avondmaal. Er zijn enorm grote bufetten waar je gerechten van over heel de wereld kunt proeven (Japans, Chinees, Indonesisch, Italiaans, Frans, you name it - they have it ....). En waarom zo goedkoop ? Gewoon omdat ze je zo heel de dag in het hotel houden, zodat je je geld kunt spenderen in het casino van het hotel !

TIJD TOPPOP 100

De hele maand augustus presenteerde de redactie van De Tijd haar Tijd-Lijst van honderd uitmuntende songs uit de moderne muziekgeschiedenis. De ranglijst is de resultante van alle persoonlijke top 100-lijsten van twaalf redactieleden van 25 tot 51 jaar uit zeven verschillende redactiecellen. Twintig afleveringen lang werd telkens een keuze toegelicht. Die keuzes zijn uiteraard louter subjectief en hebben als enig doel de lezer aangename luistertips mee te geven.

De traditionele favorieten van eindejaarslijstjes zijn hier niet terug te vinden (Queen, Bryan Adams, e.d.), maar eerder minder voor de hand liggende klassiekers die daarom zeker niet minder zijn van kwaliteit, wel integendeel. Nick Cave (foto) haalde ietwat verrassend de eerste plaats met het inderdaad schitterende “Into my Arms”.

Andere favorieten zijn blijkbaar Stevie Wonder (komt drie keer voor in de lijst) en Tom Waits (Mochten ze een Toppop 1.000 gebracht hebben in plaats van een Toppop 100, dan zou Tom Waits er met twaalf songs in hebben gestaan).

Ik geef de lijst hier graag even mee omdat het inderdaad een schitterende verzameling is van, zoals ze zelf zeggen “aangename luistertips”

De volledige lijst

• 1. Nick Cave - Into My Arms (1997) 
• 2. Sonic Youth - Teenage Riot (1988)
• 3. dEUS - Suds & Soda (1994)
• 4. Marvin Gaye - I Heard It Through The Grapevine (1967) 
• 5. Pearl Jam - Black (1991)
• 6. Jeff Buckley - Hallelujah (1994)
• 7. Talking Heads - Psycho Killer (1977)
• 8. Jimi Hendrix - Voodoo Child (Slight Return) (1968) 
• 9. Nirvana - Smells Like Teen Spirit (1991) 
• 10. Michael Jackson - Billie Jean (1983)
• 11. Elliott Smith - Waltz #2
• 12. Beastie Boys - Sabotage
• 13. Afghan Whigs - Debonair
• 14. Stevie Wonder - Superstition
• 15. The Clash - London Calling (1979)
• 16. Wilco - Jesus etc (2002)
• 17. White Stripes - Seven nation army (2001) 
• 18. Tom Waits - Tom Traubert's Blues (1976) 
• 19. Portishead - Glory box (1994)
• 20. Eels - Things the grandchildren should know (2005) 
• 21. Nina Simone - I put a spell on you (1965) 
• 22. Otis Redding - Sitting on the dock of the bay (1967) 
• 23. Massive Attack - Unfinished Sympathy (1991)
• 24. dEUS - Theme from turnpike (1996)
• 25. Led Zeppelin - Whole lotta love (1969) 
• 26. Buffalo Tom - Taillights Fade (1992)
• 27. Queens of the Stone Age - No one Knows (2002) 
• 28. Radiohead - Idioteque (2000)
• 29. The Breeders - Cannonball (1993)
• 30. Jimi Hendrix - All along the Watchtower (1968) 
• 31. Pearl Jam - Alive (1991)
• 32. PJ Harvey - To bring you my love (1995) 
• 33. David Bowie -Space Oddity (1969)
• 34. Marvin Gaye - What's going on (1971) 
• 35. Sigur Ros - Svefn-G-Englar (1999) 
• 36. The Rolling Stones - Sympathy for the Devil (1968) 
• 37. Smashing Pumpkins - Cherub Rock (1993)
• 38. The Velvet Underground - Sweet Jane (1970) 
• 39. Nirvana - Where did you sleep last night (1993) 
• 40. Chuck Berry - Johnny B. Goode (1958) 
• 41. Moondog Jr. - Jintro and the Great Luna (1995) 
• 42. Bonnie Prince Billy - I see a Darkness (1999) 
• 43. Elvis Costello - I want You (1986) 
• 44. Radiohead - Fake Plastic Trees (1995)
• 45. Tom Waits - Dirt in the Ground (1992) 
• 46. Nick Cave & The Bad Seeds - The mercy seat (1988)
• 47. Talking Heads - Once in a lifetime (1980) 
• 48. AC/DC - Whole lotta Rosie (1977) 
• 49. New Order - Blue Monday (1983)
• 50. James Brown - Get Up (I Feel Like Being A) Sex Machine (1970) 
• 51. Johnny Cash - I walk the line (1956) 
• 52. Morphine - Cure for pain (1993)
• 53. Rolling Stones - Gimme shelter (1969)
• 54. Prince - When doves cry (1984)
• 55. Evil Superstars - Satan is in my ass (1996) 
• 56. The Stooges - I wanna be your dog (1968) 
• 57. Lamb - Gorecki (1996)
• 58. Sex Pistols - God save the queen (1977) 
• 59. Jacques Brel - Ces gens-là (1965) 
• 60. David Bowie - Heroes (1977)
• 61. Grant Lee Buffalo - Fuzzy (1993)
• 62. Sinead O'Connor - Troy (1987)
• 63. Velvet Underground - All tomorrow's Parties (1966) 
• 64. The Smiths - How Soon Is Now? (1984)
• 65. Miles Davis - So What (1959)
• 66. Beirut - Nantes (2007)
• 67. Sigur Rós - Untitled 1 (Vaka) (2002)
• 68. Prince - Kiss (1986)
• 69. Pixies - Where is my mind? (1988)
• 70. Bob Dylan - Like a rolling stone (1965) 
• 71. The Beatles - Come together (1969)
• 72. Lou Reed - Perfect day (1972)
• 73. Tragically Hip - Courage (1992)
• 74. Neil Young - Like a hurricane (1977) 
• 75. The Beatles - A day in the life (1967) 
• 76. Tracy Chapman - Fast car (1988)
• 77. Dusty Springfield - Son of a preacher man (1968) 
• 78. Nick Drake - Pink moon (1972)
• 79. Billie Holiday - The end of a love affair (1958) 
• 80. The Afghan Whigs - My curse
• 81. Smashing Pumpkins - Bullet with butterfly wings (1995) 
• 82. Iggy Pop - Lust for life (1977) 
• 83. Nina Simone - My baby just cares for me (1958) 
• 84. Stevie Wonder - As (1976)
• 85. The Beatles - I am the walrus (1967) 
• 86. Ray Charles - Georgia on my Mind (1960) 
• 87. Stevie Wonder - Master Blaster (1980)
• 88. The Doors - Riders on the Storm (1971) 
• 89. Jacques Brel - Laat me niet alleen (1961)
• 90. The Kinks - You Really Got Me (1964) 
• 91. Buena Vista Social Club - Chan chan (1997) 
• 92. Grandmaster Flash & The Furious Five - The Message (1982) 
• 93. Serge Gainsbourg - Requiem pour un con (1968) 
• 94. The Beach Boys - Wouldn't it be nice (1966) 
• 95. Bob Dylan - Hurricane (1976)
• 96. Elvis Presley - Hound Dog (1956)
• 97. Aretha Franklin - Rock Steady (1971)
• 98. Parliament - Mothership Connection (1975)
• 99. Dinosaur jr. - Start Choppin' (1993)
• 100. Chet Baker - My Funny Valentine (1954)

De Post houdt omzetdaling beperkt

De economische crisis heeft een weerslag op de cijfers van De Post in de eerste jaarhelft van 2009, maar de onderneming kon naar eigen zeggen de werkingskosten verder drukken en zo de schade beperken. De volumes daalden met 4,5 procent.

(belga/tijd) - Op gelijke basis daalt de omzet van De Post met 1,5 procent ten opzichte van het eerste semester 2008, tot 1,110 miljard euro. Die daling vloeit voort uit een terugval van de volumes met 4,5 procent, deels gecompenseerd door de tariefverhoging en de commerciële initiatieven van De Post. De daling van de volumes is veel meer uitgesproken dan de voorgaande jaren, wat is toe te schrijven aan de recessie die de Belgische en Europese economie treft.

De Post heeft op de daling van haar omzet gereageerd met een doorgedreven vermindering van haar kosten. Dankzij die besparingen kon het genormaliseerde bedrijfsresultaat (dat wil zeggen de ebit vóór eenmalige elementen) behouden worden. Dat genormaliseerd bedrijfsresultaat kwam uit op 139 miljoen euro.

Netto

De genormaliseerde nettowinst vóór belastingen daalde met 8 procent vanwege de afgenomen financiële opbrengsten door de daling van de rentevoeten. De genormaliseerde nettowinst voor belastingen kwam uit op 143 miljoen euro.

De Post zegt dat om de operationele prestaties correct te kunnen beoordelen, gekeken moet worden naar de genormaliseerde financiële resultaten. Er was immers een eenmalige en uitzonderlijke winst van 117 miljoen euro. De dekking van de medische kosten van de gepensioneerde medewerkers wordt voortaan toevertrouwd aan een vzw beheerd door de vakbonden. Een provisie van 117 miljoen euro is niet langer nodig.

Kostenverminderingen

CEO Johnny Thijs zegt dat De Post de crisis voelt, maar dat het bedrijf de schade kon beperken door de werkingskosten verder te drukken. De Post blijft bij de ambitie om voor 2009 eenzelfde operationeel resultaat te boeken als in 2008. In een interne mededeling aan de medewerkers stelt Thijs dat 'de kostenverminderingen verder opgevoerd moeten worden. We verwachten immers dat de volumes ook in 2010 verder zullen dalen'.

Volgens De Post-woordvoerder Piet Van Speybroeck betekent dit dat de huidige 'oefening, waarbij de voorbije maanden de operationele kosten tegen het licht gehouden werden, verder gaat'. Het is volgens Van Speybroeck dan ook nog te vroeg om in te gaan op de vraag waar de bijkomende besparingen doorgevoerd zullen worden.

Liberalisering

Thijs blikt ook vooruit op de volledige liberalisering in 2011. Hij gaat ervan uit de regering de spelregels spoedig zal vastleggen en dat er een effectief 'level playing field' wordt verzekerd.