Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik al tientallen jaren actief ben in de basket-wereld. Ik heb heel lang zelf gespeeld, ik ben coach geweest, en op dit ogenblik ben ik nog steeds voorzitter van twee ploegen die optreden in derde en vierde provinciale West-Vlaanderen. Het niveau waar ontspanning en plezier nog steeds op de eerste plaats komen.
Ik ben zowat elk weekend de "afgevaardigde" van onze TWO-ploeg, die ik nog steeds beschouw als "mijn ploegske". Ik ben met dit ploegje begonnen toen de spelers nog prille jeugdspelers waren, en bij een andere ploeg uit de boot vielen. Ik wilde hen (waaronder ook mijn zoon) de kans geven om hun favoriete sport verder te beoefenen. Ondertussen zijn de jeugdspelers jonge mannen geworden, en komen ze uit in vierde provinciale.
Vorige zaterdag trok ik dan ook naar de kust (Middelkerke) voor een wedstrijd, uitzonderlijk zonder echtgenote (die wat ziek was), en zonder zoon, die niet kon spelen ten gevolge van een andere verplichting.
Ik nam plaats aan de officiële tafel om het wedstrijd- en scoreblad bij te houden. Aan dezelfde tafel waren twee dames van de andere ploeg actief voor het scorebord en het bijhouden van persoonlijke fouten en het controleren van de 24-seconden regel (als je geen kenner bent : deze details spelen hier niet echt een rol). De verstandhouding aan de officiële tafel was opperbest. Ik doe dit, net zoals de collega's aan die tafel steeds belangeloos en enkel en alleen om de jongeren de kans te geven hun wedstrijd te spelen. Ik probeer er dan ook steeds een aangename avond van te maken, en met de mensen waarmee ik samenwerk goed overeen te komen, en als het even kan, wat pret te maken.
De hoofdscheidsrechter, toevallig een dame, had blijkbaar niet echt een goede avond (let wel, ik heb helemaal niets tegen dames, wel integendeel !!!). Tijdens de wedstrijd bleek ze helemaal niet in topvorm, nam nogal wat vreemde beslissingen, en hield zich voornamelijk bezig met het stipt laten naleven van kleine en onbelangrijke regeltjes, waar normaal geen mens zich iets van aantrekt. Ik durf dus ook te zeggen dat de leiding van de wedstrijd toch wel te wensen overliet, alhoewel dit algemeen was, en dus geen van beide ploegen in het voordeel bracht.
Ik moet ook toegeven dat onze ploeg niet echt schitterend speelde, maar in een nogal bewogen slotfase haalden ze de thuisploeg bij, en op twee seconden van het einde van de wedstrijd was de score 70-70. We leken dan ook af te stevenen op verlengingen.
Onze ploeg was in balbezit, en een van de scheidsrechters fluit een loopfout in ons nadeel. In het heetst van de strijd maakt onze coach duidelijk zijn ontevredenheid hierover kenbaar aan de scheidsrechter. Fout van onze coach, maar in de gegeven - spannende - omstandigheden begrijpelijk. Hierop fluit de scheidsrechter een "technische fout" (ietwat vergelijkbaar met een gele kaart in het voetbal). Onze coach maakt opnieuw een onnodige opmerking en de scheidsrechter geeft hem een tweede technische fout, waardoor onze coach meteen ook de zaal dient te verlaten, wat hij dan ook doet .....
De scheidsrechter komt naar mij aan de tafel om de fouten te melden, en ik zeg hem heel beleefd dat ik het jammer vindt dat hij op dit ogenblik twee technische fouten fluit. Een technische fout wordt immers bestraft met twee vrijworpen. Nu kreeg de tegenpartij dus vier vrijworpen waardoor het quasi zeker was dat hierdoor de wedstrijd beslist zou worden. De scheidsrechter reageert (terecht) nauwelijks op mijn opmerking.
Op dat ogenblik gaat één van onze spelers zijn ontevredenheid kenbaar maken bij de vrouwelijke hoofdscheidsrechter, en ook hij krijgt een technische fout. Op dit ogenblik besef ik dat de zaak wel eens uit de hand zou kunnen lopen ... In afwezigheid van de coach acht ik het dan ook nodig om mijn verantwoordelijkheid op te nemen : ik verlaat de tafel om mijn spelers te bedaren en hen van bij de scheidsrechters te verwijderen zodanig dat de rust kan terugkeren en de zaak niet escaleert.
Ik wordt hierop heel luid en nogal agressief door de vrouwelijke scheidsrechter gewezen op het feit dat ik mijn tafel niet mag verlaten. Ik breng - zonder enig commentaar op de scheidsrechters of wie dan ook - mijn spelers waar ik ze wilde, en ga terug naar mijn plaats aan te tafel. Ondertussen heeft de tegenpartij dus recht op zes vrijworpen, waarvan ze er drie scoren. Wij verliezen dus de wedstrijd met 73-70.
De dame / scheidsrechter komt daarna naar de tafel en neemt het wedstrijdblad van mij af (hoewel ik dit m.i. nog verder moet afwerken), en verdwijnt naar de kleedkamer. Ik ga naar de kleedkamer van onze ploeg om de truien te gaan ophalen (die wekelijks door mijn echtgenote worden gewassen). Als ik buitenkom kom ik de dame opnieuw tegen en vraag haar naar mijn copie van het wedstrijdblad. Hierop vraagt ze mijn lidkaart alsook de lidkaart van één van onze spelers. Het wordt duidelijk dat mevrouw een "verslag" wenst op te maken tegen mij (omdat ik de tafel heb verlaten en mij dus niet aan de regels heb gehouden), alsook tegen één van mijn spelers wegens beledigende opmerkingen, die speler in kwestie helemaal niet heeft gemaakt.
In de woordenwisseling hieromtrent raak ik de dame even met het topje van mijn vinger aan, waarop ze hysterisch om hulp begint te roepen omdat ze zich bedreigt voelt ...... Mensen die mijn lichaamsbouw kennen zullen dit vermoedelijk grappig vinden (voor diegenen die mijn lichaamsbouw niet kennen : ik weeg op dit ogenblik 61,5 kilogram, en kom niet bepaald over als een bedreiging voor de doorsnee mens, en dat is een understatement).
Maar goed, ik wil dit verhaal niet langer maken dan het nodig is, maar wens toch even mijn frustratie hieromtrent kenbaar maken : de dame in kwestie wordt betaald om de wedstrijd te leiden, en gaf evenwel sterk de indruk dat ze hier zaterdagavond totaal niet toe in staat was. Bovendien krijgt zij ook verplaatsingsvergoeding om zich naar de wedstrijden te begeven.
De mensen zoals mezelf, offeren zich week na week, onbetaald en belangeloos op om onze spelers de kans te geven hun sport te beoefenen.
Het feit dat ik een "verslag" heb gekregen wil zeggen dat ik mogelijks voor een "tuchtcommissie" zal moeten verschijnen om mij te verantwoorden voor mijn "ongeoorloofde daden" (hoe goedbedoeld die ook waren). Ik moet dus nog maar eens een avond opofferen en op eigen kosten een verplaatsing maken, en bij die tuchtcommissie bestaat de mogelijkheid dat ik geschorst wordt. Met andere woorden : die dame, die duidelijk te trappers kwijt was, heeft de macht om er voor te zorgen dat ik enkele weken verboden wordt om mij belangeloos in te zetten voor mijn ploeg ...... Kan iemand mij de logica hiervan uitleggen ?
Amateursport draait voor 90% op de goodwill van een steeds kleiner wordende groep mensen die zich nog willen opofferen voor een ploeg, zonder ook maar enige vergoeding. Het wordt jaarlijks moeilijker om mensen te vinden die dit nog willen doen.
Als deze mensen geregeld behandeld worden zoals mij zaterdag is overkomen, dan is het geen wonder dat het aantal bereidwilligen steeds kleiner wordt. Ik heb zelf al lang de hoop opgegeven dat ik voor dit werk zal overladen worden door dankbaarheid en lofbetuigingen, maar is een klein beetje "respect" nu echt zo veel gevraagd ?????
Maar, tja, ik begin hoe langer hoe meer te ondervinden, en dit in heel wat omstandigheden ook buiten de sportwereld, dat het woord "respect" binnenkort best uit het woordenboek wordt geschrapt. Het is simpelweg hoe langer hoe minder van toepassing.
Alzo sprak een teleurgestelde sportliefhebber. Noem mij naïef, ik zal U vermoedelijk moeten gelijk geven !
Ik hou jullie op de hoogte van hoe dit verhaal uiteindelijk afloopt .....
Hierboven een foto van onze TWO-ploeg, van enkele weken geleden, dus niet in de exacte opstelling zoals ze vorige zaterdag zijn aangetreden.
